تاثیر شش هفته تمرین تداومی و تناوبی بر شاخصهای خطر متابولیک در موشهای نر چاق

هدف از این تحقیق تعیین تاثیر شش هفته تمرین تداومی و تناوبی بر شاخصهای خطر متابولیک در موشهای نرچاق بود. این تحقیق از نوع نیمه تجربی بود. برروی سی موش ۲۱ روزه صحرایی نر بالغ نژاد ویستار انجام گرفت و بطور تصادفی در سه گروه تمرین تداومی (۱۰) سر)، تناوبی (۱۰) سر) و کنترل (۱۰) سر قرار گرفته و به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته با سرعت ۵ تا ۱۰ متر بر دقیقه با شیب صفر درصد و به مدت ۱۰ دقیقه بود. در دو هفته اول تمرین، موشها با سرعت ۱۰ متر بر دقیقه و به مدت ۱۵ دقیقه شروع به دویدن کردند. ۴۸ ساعت پس از اتمام آخرین جلسه تمرین (به منظور جلوگیری از آثار آخرین تمرین) و پس از ۱۲ ساعت ناشتایی، خون گیری مستقیما از قلب موشهای هر ۳ گروه انجام شد. تفاوت درون گروهی آزمون اولیه، پیش آزمون و پس آزمون از طریق ANOVA با آزمون اندازههای تکراری Repeated Measures و تفاوت بین گروهی از طریق تحلیل واریانس یک راهه (ANOVA) مورد آزمون قرار گرفته و در صورت وجود اختلاف معنی دار درون گروهی از آزمون تعقیبی بنفرونی و بین گروهها از آزمون تعقیبی توکی استفاده گردید. یافتههای تحقیق نشان داد بعد از شش هفته تمرین تداومی و تناوبی، در مقایسه با کنترل، در گروه تداومی کاهش معنی داری در شاخصهای مقاومت به انسولین در سلولها، برسطح اسید اوریک، خون برسطح تری گلیسیرید خون و سطح لیپوپروتئین خون مشاهده شد. تمرین تداومی در گروه اول تغییرات معنی داری را بر مقدار گلوکز پلاسمایی ناشتا، پس جذبی و مقدار انسولین سرم پلاسمایی نشان داد. در گروه تناوبی نیز، کاهش مقدار اسید اوریک، فشارخون دیاستولی، سیستولی، هموگلوبین و لیپوپروتئین پرچگال خون معنی دار بود. با توجه به یافتههای تحقیق، حاضر نتیجه گیری میشود که ترکیب تمرین تداومی و تناوبی، علاوه بر اینکه به عنوان عامل مخرب و مزاحم در بهبود و کاهش شاخصهای مقاومت به انسولین در سلولها، برسطح اسیداوریک، خون برسطح تری گلیسیرید خون و سطح لیپوپروتئین خون، نیست در حفظ سازگاریهای بدست آمده نیز تفاوتی ایجاد نمی کند.

کلیدواژه ها:

تمرین تداومی ، تمرین تناوبی ، خطر متابولیک ، چاقی