کارکردهای نوروسایکولوژیک مکانیسم های دفاعی اولیه: شواهد fMRI از فعالسازی قشر پیش پیشانی در فرایندهای انکار و فرافکنی

زمینه مکانیسم های دفاعی به ویژه انواع اولیه آن مانند «انکار» و «فرافکنی»، در نظریه روانکاوی جایگاه محوری دارند اما پایه های عصب شناختی آنها به خوبی درک نشده است. هدف این پژوهش با استفاده از فناوری MRI الگوهای عصبی انکار و فرافکنی را بررسی می کند و بر فعال سازی قشر پیش پیشانی (PFC) متمرکز است تا کاهش شکاف بین روانکاوی و علوم اعصاب معاصر را دهد. مفاهیم روش ها: ۶۰ فرد سالم (%۵۰ زن؛ میانگین سنی ۵۱۲۸٫۴ سال) تحت تصویربرداری MRI وظیفه محور قرار گرفتند. سناریوهای آزمایشی استاندارد شده برای القای انکار و فرافکنی طراحی شدند، شامل تکالیف تعارض هیجانی و پروبهای نظریه ذهن (ToM). فعالیت عصبی با استفاده از روش های GLM کلمغزی و تحلیل مبتنی بر نواحی مورد علاقه (ROI) در قشر پیش پیشانی پشتی جانبی (dIPFC) و ونترومدیال (vmPFC) بررسی شد. داده های خودگزارشی و زمان واکنش نیز ثبت گردید. یافته ها: هر دو مکانیسم انکار و فرافکنی فعال سازی قابل توجهی در IPFC (ناحیه برودمن ۴۶۹) و mPFC (ناحیه برودمن ۱۱/۱۰) ایجاد کردند، اما با الگوهای متمایز انکار با فعالیت بالاتر IPFC همراه بود (۰.۰۰۱، اصلاح شده با FWE) که نشاندهنده سرکوب شناختی محرک های است. فرافکنی فعال سازی قویتری در vmPFC نشان داد (۰.۰۰۲ = p) که با پردازش خودارجاعی و سوگیری اسنادی مرتبط است. داده های رفتاری نیز تاخیر بیشتر در پاسخ دهی طی انکار را آشکار کردند (۳.۷۱ = ۵۹، ۰.۰۰۱) که با یافته های MRI همسوست. نتیجه گیری: این پژوهش نخستین مطالعه MRI برای تفکیک زیرلایه های عصبی انکار و فرافکنی است و نقش قشر پیش پیشانی در مکانیسم های دفاعی اولیه را برجسته می کند. یافته ها پلی بین نظریه روانکاوی و مدل های نوروشناختی تنظیم هیجان ایجاد کرده و زیست نشانگرهایی برای ارزیابی سبک های دفاعی در جمعیت های بالینی مانند اختلال شخصیت مرزی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مکانیسم های دفاعی ، fMRI ، قشر پیش پیشانی ، روانکاوی ، عصبی ، انکار ، فرافکنی