اثر بخشی درمان دیالکتیکی - رفتاری (DBT) بر کاهش پرخاشگری و افزایش تنظیم هیجان در بیماران مبتلا به درد مزمن

درد مزمن به عنوان یک وضعیت ناتوان کننده نه تنها با رنج جسمانی همراه، بلکه اغلب منجر به اختلال در عملکرد هیجانی و رفتاری می شود. مطالعات نشان می دهند که بیماران مبتلا به درد مزمن به طور معناداری سطوح بالاتری از پرخاشگری و دشواری در تنظیم هیجان را تجربه می کنند. درمان دیالکتیکی-رفتاری (DBT) که توسط لینهان توسعه یافته با تاکید بر چهار مولفه اصلی (ذهن آگاهی، تحمل پریشانی، تنظیم هیجان و اثربخشی بین فردی) به عنوان یک مداخله امیدبخش برای این جمعیت مطرح شده است. این مقاله مروری با هدف اثربخشی DBT بر کاهش پرخاشگری و بهبود تنظیم هیجان در بیماران مبتلا به درد مزمن انجام شده است. با مرور سیستماتیک موجود در پایگاه های علمی معتبر بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۳، یافته ها حاکی از آن است که DBT از طریق مکانیسم های مختلفی از جمله افزایش تحمل، کاهش پریشانی، کاهش واکنش پذیری هیجانی و تقویت مهارت های انطباقی می تواند به طور موثری پرخاشگری را کاهش داده و تنظیم هیجان را در این بیماران بهبود بخشد. همچنین این درمان با تلفیق تکنیک های شناختی-رفتاری و تمرینات ذهن آگاهی، چارچوب مناسبی برای مدیریت چالش های روانشناختی مرتبط با درد مزمن فراهم می کند. با وجود شواهد امیدوارکننده، نیاز به پژوهش های بیشتر با روش شناسی قوی تر و نمونه های بزرگتر احساس می شود.

کلیدواژه ها:

درمان دیالکتیکی-رفتاری ، درد مزمن ، پرخاشگری ، تنظیم هیجان ، ذهن آگاهی