اثر بخشی مداخلات مددکاری اجتماعی گروهی بر رغبت به ازدواج در دختران

چکیده این تحقیق با هدف بررسی اثر بخشی مداخلات مددکاری اجتماعی گروهی بر رغبت به ازدواج در دختران انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف جزو تحقیقات کاربردی و از نوع پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل دانشجویان دختر جوان سنین ۲۵ تا ۳۵ سال موسسه آموزش عالی حکمت رضوی مشهد در سال ۱۴۰۲ بود. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ نفر انتخاب و سپس بصورت تصادفی ساده به دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر تقسیم شدند. سپس مداخلات مددکاری اجتماعی با اقتباس از مدل مالکوم (۱۹۹۷) طی ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای و در هر هفته یک جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد ولی گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گرداوری داده ها شامل آزمون رغبت به ازدواج پوراعتماد حیدری و مظاهری (۱۳۸۳) برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس چند متغیره با کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ استفاده شد. یافته ها نشان داد بین نمرات گروه آزمایش و گروه کنترل از لحاظ رغبت به ازدواج تفاوت معنی داری وجود دارد. بنابراین نتیجه میگیریم مداخلات مددکاری اجتماعی گروهی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بر رغبت به ازدواج با اندازه اثر (۰/۸۲) موثر است. همچنین مداخلات مددکاری اجتماعی گروهی بر بازخورد نسبت به ازدواج، نگرش نسبت به پیامدهای ازدواج، آمادگی برای ازدواج و موانع ازدواج به ترتیب با اندازه اثر (۰/۶۹، ۰/۴۲، ۰/۴۵ و ۰/۵۲) موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

اثر بخشی مداخلات مددکاری اجتماعی گروهی ، رغبت به ازدواج