باور به منابع قدرت فردی بعنوان نقش میانجی در رابطه با والدگری مبتنی بر قدرت و سلامت روانشناختی نوجوانان

امروزه دیدگاهی جدید در علوم وابسته به سلامت به طور اعم و در روانشناسی به طور خاص در حال شکل گیری و گسترش است که هدف آن تمرکز بر سلامتی و بهزیستی و تبیین ماهیت سرمایه روانشناختی است. با توجه به روندهایی که به سمت بررسی سلامت روان مثبت در علوم رفتاری است، مفاهیمی همچون، بهزیستی، نشاط و منابع قدرت فردی توجه قابل ملاحضه ای را دریافت کرده اند. درک وجود محکم بین منابع قدرت فردی و سرمایه روانشناختی در دانش آموزان مهم است. هر دو سازه نشان دهنده سلامت کلی است و ممکن است به ارتقای رشد سالم در طول دوره نوجوانی کمک کند. سطوح بالاتری از منابع قدرت فردی ممکن است به طور مثبت با عزت نفس و درک شایستگی در نوجوانان مرتبط باشد و به طور منفی با علائم افسردگی مرتبط باشد و به رضایت بیشتر از زندگی در میان دبیرستانها کمک کند. هدف پژوهش حاضر بررسی باور به منابع قدرت فردی بعنوان نقش میانجی در رابطه با والدگری مبتنی بر قدرت و سلامت روانشناختی نوجوانان در بین دانش آموزان دختر دبیرستانهای منطقه ۴ شهر تهران باشد. جامعه این پژوهش دانش آموزان دختر دبیرستانهای منطقه ۴ شهر تهران هستند که در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ در دوره اول متوسطه دوم و سوم در مدارس غیردولتی شهر تهران نواحی (۱) و (۲) تحصیل می کردند تعداد کل آنها ۴۵۰ نفر است. با استفاده از روش کوکران نمونه ای به حجم ۱۳۵ آزمودنی انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامههای استاندارد فرزند پروری مقتدرانه، سلامت روانشناختی و منابع قدرت فردی بوده است. نتایج نشان داد که والدگری مبتنی بر قدرت به تنهایی فقط ۷ درصد از واریانس مربوط به باور به منابع قدرت فردی را تبیین میکند اما به همراه مفهوم سلامت روانشناختی ۲۳ درصد از واریانس متغیر وابسته یعنی باور به منابع قدرت فردی به واسطه متغیرهای پیش بین پیش بینی میشود همچنین ضریب استاندارد رگرسیونی والدگری مبتنی بر قدرت (بتا) ۰/۲۷ میباشد که معنادار نیز هست اما بعد از وارد شدن متغیر میانجی باور به منابع قدرت فردی این مقدار به ۰/۱۲ کاهش یافته است.

کلیدواژه ها:

منابع قدرت فردی ، والدگری مبتنی بر قدرت ، سلامت روانشناختی ، دانش آموزان