مقایسه اثر یک دوره بازیهای بومی محلی و پروتکل سواد بدنی آموزش و پرورش بر مولفههای توانایی حرکتی استقامت عضلانی ، تعادل ایستاو پویا (دانش آموزان دختر ۷ تا ۸ ساله شهر زاهدان)

سواد بدنی از چهار مولفه اصلی تشکیل شده است شایستگی و توانایی حرکتی و بدنی ،انگیزش اعتماد به شایستگی و تبحر حرکتی و بدنی خود، دانش و درک مربوط به سلامت و تناسب اندام که برای حفظ فعالیت بدنی و داشتن سبک زندگی فعال توسعه این چهار مولفه ضروری است. هر کدام از این ویژگی ها اگر در اوایل کودکی پرورش یابد میتواند بنیانی محکم برای رشد پایدار سواد ،بدنی در سراسر زندگی فرد فراهم کند در این راستا توانایی ها و ظرفیتهای حرکتی مانند ،تعادل ،چابکی هماهنگی بین ،اندامی هماهنگی چشم و اندامها انعطاف پذیری از جمله واژگان کلیدی برای توسعه سواد بدنی محسوب میشوند از جمله بازیهایی که در مطالعات به منظور بررسی کارکرد آنها در رشد همه جانبه کودک و نوجوان مورد توجه قرار گرفته اند بازی های بومی و محلی هستند که سازگار با شرایط زیستی و فرهنگی یک گروه میباشند . هدف این پژوهش بررسی کند مقایسه تاثیر بازی های بومی و محلی و پروتکل سواد حرکتی بر دانش آموزان دختر ۷ و ۸ ساله زاهدان است که جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان ۷ تا ۸ ساله شهر زاهدان تشکیل دادند. نمونه گیری به صورت در دسترس انتخاب شد. تعداد ۴۰ نفر انتخاب شدند ۲۰ دانش آموز به انجام بازیهای بومی و محلی ، ۲۰ دانش آموز به انجام بازی های منتخب دبستانی پرداختند ابزار ارزیابی پرسشنامه سواد بدنی کانادایی و بازیهای بومی و محلی بود. تجزیه و تحلیل داده توسط نرم افزار spss ویرایش ۲۳ انجام شد نرمال بودن دادهها به وسیله آزمون شاپیرو - ویلک بررسی شد همگنی واریانسها و تحلیل کواریانس برای انجام فرضیه ها مورد استفاده قرار گرفت که نتایج نشان داد متوسط نمره پلانک با دست صاف در گروه سواد بدنی از (۷/۳۰) قبل از مداخله به (۱۸/۲۰) بعد از مداخله افزایش یافت که این میزان افزایش از نظر آماری معنادار بود (۰/۰۵>p-مقدار) در گروه بازی بومی محلی نیز متوسط نمره پلانک با دست صاف از (۱۲/۳۰) قبل از مداخله به (۱۲/۵۰) بعد از مداخله افزایش یافت که این افزایش از لحاظ آماری معنادار نبود ۰/۰۵-مقدار) همچنین مقایسه اندازه اثر در هر یک از گروه ها حاکی از آن بود که گروه سواد بدنی تاثیرگذاری بیشتری بر مولفه مذکور نسبت به گروه بازی بومی محلی داشته استمتوسط نمره مولفه ایستادن روی انگشتان پای راست در گروه سواد بدنی از (۱۱/۸۰) قبل از مداخله به (۱۹/۵۵) بعد از مداخله افزایش یافت که این میزان افزایش از نظر آماری معنادار بود (۰/۰۵>p-مقدار) در گروه بازی بومی محلی نیز متوسط نمره مولفه ایستادن روی انگشتان پای راست از (۱۶/۰۰) قبل از مداخله به (۱۶/۱۵) بعد از مداخله افزایش یافت که این افزایش از لحاظ آماری معنادار نبود ۰/۰۵سواد بدنی تاثیرگذاری بیشتری بر مولفه مذکور نسبت به گروه بازی بومی محلی داشته استمتوسط نمره مولفه ایستادن روی انگشتان پای چپ در گروه سواد بدنی از (۱۰/۷۵) قبل از مداخله به (۱۸/۱۰) بعد از مداخله افزایش یافت که این میزان افزایش از نظر آماری معنادار بود (۰/۰۵>p-مقدار) در گروه بازی بومی محلی نیز متوسط نمره مولفه ایستادن روی انگشتان پای چپ از (۱۴/۹۵) قبل از مداخله به (۱۴/۹۵) بعد از مداخله بدون تغییر باقی ماند و از لحاظ آماری معنادار نبود (۰/۰۵سواد بدنی تاثیرگذاری بیشتری بر مولفه مذکور نسبت به گروه بازی بومی محلی داشته است. در مجموع یافتهها نشان داد که بازیهای بومی و محلی و پروتکل سواد بدنی بر متغیرهای مورد مطالعه مان تاثیر معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

بازی بومی و محلی ، سواد ، بدنی ، توانایی حرکتی