بررسی اثربخشی آموزش مهارت های مبتنی بر شفقت بر تاب آوری و تحمل پریشانی زنان نابارور منطقه ۲۱ شهر تهران

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های مبتنی بر شفقت بر افزایش تاب آوری و تحمل پریشانی زنان نابارور منطقه ۲۱ شهر تهران انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است و از نظر روش پژوهش نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون می باشند. جامعه آماری این پژوهش عبارت است کلیه ی زنان نابارور در محدوده سنی ۲۲ تا ۴۱ سال و همچنین با تشخیص ناباروری اولیه و ثانویه را شامل می شود. که در محدوده زمانی بهمن ۱۴۰۲ تا آخر دی ماه ۱۴۰۲ به کلینیک ناباروری منطقه ۲۱ شهر تهران مراجعه کرده اند، پرداخته است. این پژوهش با توجه به وضعیت آزمودنی ها از روش نمونه گیری غیرتصادفی و از نوع داوطلبانه و در دسترس است. در این پژوهش حجم نمونه ی پژوهش به منظور آموزش مبتنی بر شفقت در بین زنان نابارور ۴۰ نفر طبق جدول کوهن در نظر گرفته شد که به صورت تصادفی در گروه گواه (۲۰ نفر) و در گروه آزمایش ۲۰ نفر قرار می گیرند. ابزار اندازه گیری دو پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۱)، پرسشنامه استاندارد پرسشنامه تحمل پریشانی هیجانی (DTS) سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و برنامه مداخله آموزش مهارت های مبتنی بر شفقت در ۷ (جلسه مبتنی بر پروتکل آموزش مهارت های شفقت گیلبرت ۲۰۱۰) اجرا شد. تحلیل داده های تحقیق که توسط نرم افزار SPSS انجام پذیرفت، برای تحلیل داده ها ضمن بررسی فرض نرمالیتی توزیع متغیرها از طریق آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، از آزمون های تحلیل کواریانس یک و چندمتغیره استفاده شد. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که استفاده از آموزش مهارت های مبتنی یر شفقت، تاب آوری و تحمل پریشانی زنان نابارور منطقه ۲۱ شهر تهران را بهبود می بخشد و این تاثیرگذاری هم به صورت کلی و هم به صورت جزئی مورد تایید بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های مبتنی بر شفقت ، تاب آوری ، تحمل پریشانی