واکاوی شکواییه در رباعیات طالب آملی

شعر شکوایی یکی از انواع ادبیات غنایی است که علاوه بر مسائل شخصی به موضوعات اجتماعی و مسائل خارج از محدوده خویشتن شاعر می پردازد. شکواییه در واقع نوعی پرده برداری از رنج ها و آلام درونی است که شاعر را می آزارد و انعکاسی است از افکار عمومی شاعر که در بازخورد از مسایل فردی و اجتماعی برای او اتفاق میافتد. طالب آملی (زاده ۹۹۴ق در آمل – درگذشته ۱۰۳۶ق در لاهور) از شاعران معروف ایران در سده یازدهم هجری است که در آمل متولد شد و دیار هند شهرت بسیار یافته است. این مقاله که به شیوه توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است شکواییه های طالب آملی در رباعیات وی را بررسی کرده و به این نتیجه رسیده است که شکواییه های وی به شکایتهای فلسفی، شکایت های عرفانی شکایتهای ،اجتماعی، شکایتهای سیاسی و شکایتهای شخصی بخش می گردد. در رباعیات طالب، بسامد شکایتهای شخصی بیش از دیگر شکواییه هاست ولی شاعر در رباعیات شرح حالی از روزگارش نیز ارائه نموده است.

کلیدواژه ها:

طالب آملی ، رباعیات ، شکواییه ، رنج