نقش دیپلماسی گردشگری در بهبود روابط بین الملل

دیپلماسی گردشگری به عنوان یکی از مصادیق قدرت نرم، نقش حیاتی در ایجاد و تقویت روابط میان فرهنگی و بین المللی دارد. این شکل از دیپلماسی به کشورها امکان می دهد تا فراتر از تعاملات سیاسی رسمی، از طریق توسعه گردشگری، تصویر مثبت تری از خود در سطح جهانی ارائه دهند و به واسطه آن زمینه های گفت وگو، درک متقابل و همکاری های بین المللی را گسترش دهند. در دنیای جهانی شده امروز که رقابت کشورها برای افزایش نفوذ بین المللی خود در حوزه های فرهنگی و اقتصادی تشدید شده، دیپلماسی گردشگری می تواند به عنوان ابزاری کلیدی در راستای تقویت پیوندهای فرامرزی ایفای نقش کند. مقاله حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع معتبر داخلی و خارجی، به بررسی جایگاه و عملکرد دیپلماسی گردشگری در بهبود روابط بین الملل می پردازد. در این راستا، ابتدا مفاهیم نظری مرتبط با دیپلماسی گردشگری و قدرت نرم تبیین شد، سپس با تحلیل نمونه های موفق جهانی همچون کره جنوبی، ژاپن و امارات متحده عربی، زمینه های اثرگذاری این نوع دیپلماسی بر روابط بین کشورها بررسی گردید. همچنین ظرفیت ها، موانع و فرصت های موجود در ایران برای بهره گیری از دیپلماسی گردشگری تحلیل و راهکارهایی برای توسعه آن ارائه شد. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری نظام مند از ظرفیت های گردشگری در سیاست خارجی کشورها، می تواند منجر به تقویت مشروعیت بین المللی، ارتقای تصویر ملی، گسترش تعاملات فرهنگی و کاهش تنش های سیاسی شود.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی گردشگری ، روابط بین الملل ، قدرت نرم ، تعامل فرهنگی ، سیاست خارجی ، توسعه پایدار