بررسی نقش پوشش گیاهی بومی گیلان (جنگل های هیرکانی) در کاهش رواناب شهری و کنترل سیلاب: یک تحلیل سیستماتیک

استان گیلان به دلیل موقعیت جغرافیایی ویژه و بارش های شدید، همواره در معرض خطر سیلاب های مخرب قرار دارد. توسعه شهری بی رویه و کاهش پوشش گیاهی بومی، به ویژه جنگل های هیرکانی، موجب تشدید رواناب سطحی و افزایش خسارات ناشی از سیلاب شده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر پوشش گیاهی بومی گیلان در مدیریت رواناب شهری و کاهش خطر سیلاب، به روش تحلیل سیستماتیک منابع کتابخانه ای و داده های میدانی انجام شده است. داده های مورد استفاده شامل اطلاعات اقلیمی، هیدرولوژیکی و پوشش گیاهی از سازمان های معتبر نظیر هواشناسی و محیط زیست گیلان (۲۰۱۰-۲۰۲۳) بوده و با بهره گیری از مدل SCS-CN و نرم افزارهای GIS تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که مناطق با تراکم بالای پوشش گیاهی بومی (به ویژه جنگل های هیرکانی) تا ۴۰٪ کاهش رواناب را در مقایسه با مناطق شهری فاقد پوشش تجربه می کنند. همچنین، مشخص شد که ریشه های عمیق درختان بومی با افزایش نفوذپذیری خاک، نقش کلیدی در کنترل سیلاب ایفا می کنند. نتایج این مطالعه می تواند به عنوان مبنایی علمی برای سیاست گذاری های زیست محیطی، همچون حفظ جنگل های هیرکانی و ادغام پوشش گیاهی بومی در طرح های توسعه شهری پایدار گیلان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

پوشش گیاهی بومی ، رواناب شهری ، کنترل سیلاب ، جنگل های هیرکانی ، اقلیم گیلان ، مدیریت پایدار آب