تبیین تاثیر مفاهیم استقرار فضایی مبتنی بر نظریه راپاپورت بر مصادیق پوشش بانوان در عهد ناصری(مطالعه موردی: خانهی توتونچی در بافت قدیم شیراز)

فرهنگ به عنوان شاکله جوامع انسانی، دربرگیرنده طیف گسترده ای از شاخصه های رفتاری جامعه است. هنر، معماری، و مسائل اقتصادی و اجتماعی (به عنوان مصادیق فرهنگی) نیز از این قاعده مستثنا نیستند. خانه به مثابه یکی از مولفه های اساسی زندگی اجتماعی، نقش مهمی در فرهنگ انسانی دارد. این پدیده منطبق باکلیت نظام اجتماعی و رفتاری حاکم بر فرهنگ، در هر قوم یا ملتی شکل می گیرد. یکی از مقوله های مهم در بررسی خانه از منظر رفتارانسان، استقرار فضایی موجود در آن است. استقرار فضایی، شرایطی را تعریف می کند که در آن رفتار منظم و قابل پیش بینی است. در این پژوهش، مصادیق پوشش بانوان متاثر از مفاهیم استقرار فضایی با تطبیق برمعماری فضا ها در نمونه هدفمند (خانه توتونچی در شیراز) دنبال شده است. پرسش اصلی این پژوهش به اثر استقرار فضایی فضاها در خانه بر پوشش بانوان می پردازد. فرضیه این است که رابطه معناداری دراین خصوص وجود دارد. هدف کلی پژوهش، تبیین تاثیر مفاهیم استقرار فضایی بر پوشش بانوان در دوران ناصرالدین شاه درخانه توتونچی شهر شیراز است. یافته های تحقیق نشان می دهد مفاهیم و مصادیق استقرارفضایی (اعم ازفضا، زمان، ارتباط، معنی، عناصر نیمه ثابت و عناصر غیر ثابت) و عوامل مستقل فرعی همچون هویت، قومیت، نژاد و مذهب بر پوشش بانوان تاثیر گذار بوده و رابطه مثبت و معناداری دارد.

کلیدواژه ها:

خانه ، پوشش بانوان ، استقرار فضایی ، دوران قاجارعهد ناصری ، شیراز