بررسی نقش واسطه ای سبک های فرزندپروری در رابطه بین تکانشگری والدین و تحریک پذیری کودکان مبتلا به اختلال بی نظمی خلق اخلالگر

هدف این مطالعه بررسی نقش واسطه ای سبک های فرزندپروری در ارتباط بین تکانشگری والدین و تحریک پذیری کودکان مبتلا به اختلال بی نظمی خلق اخلالگر (DMDD) بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با روش مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. جامعه آماری شامل کودکان ۸ تا ۱۳ ساله مبتلا به DMDD در شهر شیراز بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ۲۵۰ کودک و والد داده ها با استفاده از پرسشنامه های تکانشگری والدین پاتون و همکاران (۱۹۹۵)، سبک های فرزندپروری با مریند (۱۹۷۲)، و مقیاس تحریک پذیری کودکان کریک و همکاران (۲۰۰۶) جمع آوری شد. نتایج نشان داد که تکانشگری والدین به صورت مستقیم و غیرمستقیم از طریق سبک های فرزندپروری بر تحریک پذیری کودکان تاثیر معناداری دارد. سبک های فرزندپروری سهل گیر و مستبدانه به عنوان متغیرهای واسطه ای معنادار شناسایی شدند. یافته ها بر ضرورت مداخلات آموزشی برای والدین جهت کاهش تکانشگری و بهبود سبک های فرزندپروری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اختلال بی نظمی خلق ، اخلالگر ، تحریک پذیری ، تکانشگری ، والدین ، سبک های فرزندپروری