بررسی عبارت راسخون فی العلم» بر جدایی ناپذیری قرآن از عترت(ع) با تاکید بر نظر آیت الله معرفت

درباره مساله محکم و متشابه از ابتدای نزول قرآن کریم مورد سوالات زیادی مطرح بوده زیرا این قاعده در فهم مراد جدی ومقصود خداوند تاثیر فراوان داشته و تاکید قرآن در آیه مورد، گفتگو آن را در جایگاه ویژه و پر اهمیتی از قواعد فهم در علوم قرآنی قرار می دهد. خاستگاه مساله محکم و متشابه آیه هفتم سوره آل عمران می باشد که خود از آیات محکم است. در این آیه مطالب مهمی نظیر شناخت آیات محکم و متشابه از دیدگاه علما و شناخت عوامل تشابه و چرایی وجود متشابهات در قرآن و مسائلی از این قبیل وجود دارد که تا کنون مورد بحث و بررسی بسیاری از پژوهشگران و عالمان دینی بوده که از بحث این مقاله خارج است. این مقاله در نظر دارد با بیان ادله ای به این سوال پاسخ دهد که «واو» در والراسخون فی العلم «واو» عاطفه است یا استیناف و این که راسخون در علم چه کسانی هستند و ثابت کند که قرآن از اهل بیت(ع) جدایی ناپذیر است. در این مقاله که با روش تحلیلی - توصیفی و با استناد به آیات وروایات انجام شده است پس از بررسی به ذکر دلایلی از قرآن و روایات و کلام بزرگان مبنی بر اثبات این مدعا، با محوریت نظر علامه معرفت مورد پژوهش قرار گرفته است. نتایج حاصل از این پژوهش بیانگر این است که مراد از «راسخون در علم» اهل بیت(ع) هستند که از متشابهات آگاهند و از ظهر و بطن قرآن با خبرند و به این ترتیب مطابق حدیث شریف ثقلین اهل بیت(ع) از قرآن جدا نیستند و در هدایت بشر نقش برابر دارند یعنی قرآن و اهل بیت(ع) در ارائه دین، جامع به منزله یک حجت الهی اند.

کلیدواژه ها:

والراسخون ، محکم ، متشابه ، اهل بیت(ع) ، قرآن