نقش علوم بشری در مرجعیت علمی قرآن کریم

هدف: این پژوهش با هدف تبیین نقش محوری آگاهی از علوم بشری (اسلامی، انسانی و طبیعی) در پذیرش و غنای مرجعیت علمی قرآن کریم انجام شده است. اهمیت موضوع در آن است که قرآن کریم به عنوان آخرین کتاب آسمانی و مرجع معرفتی بشر، برای اثرگذاری معنادار بر علوم نیازمند تعامل با پیشینه و دستاوردهای علمی بشری است. روش: روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای است. با تحلیل داده ها تلاش شد جایگاه اطلاع از علوم بشری در فرآیند پذیرش مرجعیت علمی قرآن کریم روشن شود. یافته ها: نتایج نشان داد که:اطلاع از علوم بشری، مبنایی محوری برای غنا و کمال مرجعیت علمی قرآن است. بهره گیری از یافته های علمی بشر در مسئله یابی، ایضاح مفاهیم، اصلاح ساختارها، استخراج نظریه ها و فهم آیات نقش آفرین است. هرچند فهم قرآن کریم بر علوم بشری توقف ندارد، اما اطلاع از آنها در فرآیند نظریه پردازی قرآنی اهمیت بسزایی دارد. متفکران مسلمان همچون علامه طباطبایی (ره) در تفسیر موضوعی قرآن، برای دستیابی به دیدگاهی کامل تر از قرآن کریم از دستاوردهای علمی بشری استفاده کرده اند. نتیجه گیری: مرجعیت علمی قرآن نیازمند توجه به پیش ساخت های معرفتی از جمله امکان، اعتبار، و غنای آن است. آگاهی از علوم بشری، ضمن سازگاری با جامعیت قرآن، زمینه نظریه پردازی قرآنی و حل مسائل اجتماعی و فردی را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

علوم بشری ، مرجعیت علمی قرآن کریم ، پذیرش مرجعیت علمی ، نقش محوری اطلاع ، دستاوردهای علمی