اثربخشی بسته تربیت جنسی نوجوانان بر مبنای قرآن و سنت بر خویشتن داری جنسی نوجوان پسر شهر تهران

هدف: غریزه جنسی از مهم ترین ابعاد وجودی انسان است که در صورت عدم هدایت صحیح، می تواند منجر به آسیب های روانی و اجتماعی شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بسته تربیت جنسی نوجوانان بر مبنای قرآن و سنت بر خویشتن داری جنسی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه شهر تهران انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر پایه دهم و یازدهم مدارس تهران (سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳) بود. پس از نمونه گیری تصادفی، ۴۰ نفر انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش تربیت جنسی مبتنی بر قرآن و سنت دریافت کرد و برای والدین نیز دو جلسه آموزشی برگزار شد، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش، پرسشنامه خویشتن داری جنسی اسماعیلی (۱۳۹۴) بود. داده ها با آزمون کوواریانس چندمتغیری و تحلیل یک راهه بررسی شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بسته تربیت جنسی مبتنی بر قرآن و سنت اثر معنی داری بر خویشتن داری جنسی نوجوانان داشته است (p<۰.۰۰۱). میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش در هر سه حیطه شناختی (F=۳۰.۵۳, η²=۰.۵۷)، عاطفی (F=۲۹.۱۱, η²=۰.۵۵) و عملی (F=۳۲.۶۸, η²=۰.۵۸) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. این نتایج بیانگر سهم بالای مداخله در ارتقای توانایی شناختی، هیجانی و رفتاری دانش آموزان در مدیریت غریزه جنسی است. نتیجه گیری: بسته تربیت جنسی طراحی شده بر اساس قرآن و سنت توانست خویشتن داری جنسی دانش آموزان را در ابعاد مختلف بهبود بخشد و می تواند به عنوان یک مداخله کارآمد در برنامه های آموزشی مدارس مورد استفاده قرار گیرد. توجه اسلام به تربیت جنسی در کنار یافته های روان شناسی، چارچوبی بومی برای والدین، معلمان و مشاوران فراهم می آورد تا در پرورش نوجوانانی عفیف، مسئولیت پذیر و دارای سلامت روانی موفق تر عمل کنند.

کلیدواژه ها:

تربیت جنسی نوجوانان ، خویشتن داری جنسی ، قرآن و سنت ، دانش آموزان پسر ، اثربخشی