بررسی سمیت زیست محیطی نانوذرات اکسید روی سنتز شیمیایی و زیستی بر شاخصهای زیستی و بافت کلیه در ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio)

هدف از این تحقیق بررسی سمیت زیست محیطی نانوذرات اکسید روی (ZnO) با دو روش سنتز شیمیایی و زیستی بر شاخصهای زیستی و بافت کلیه در ماهی کپور معمولی Cyprinus carpio) بود. در این مطالعه ماهیان به مدت ۹۶ ساعت جهت تعیین غلظت کشندگی حاد (LC۵۰ و به مدت ۲۸ روز برای بررسی سمیت تحت حاد در معرض دوزهای مختلفی از نانوذرات ZnO قرار گرفتند. در مرحله سمیت، حاد، دوزهای ۱۰، ۲۰، ۴۰، ۸۰ و ۱۲۰ میلی گرم در لیتر از نانوذرات ZnO سنتز شیمیایی استفاده شد؛ و در آزمایش سمیت تحت حاد، دوزهای ۵، ۱۰ و ۲۰ درصد از نانوذرات ZnO سنتز زیستی و شیمیایی به کار گرفته شدند از هر دو نوع سنتز شیمیایی و زیستی تیمار شدند. شاخصهای بیوشیمیایی شامل اوره و کراتینین اندازه گیری شدند و آسیبهای بافتی کلیه با استفاده از میکروسکوپ نوری ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که هر دو نوع نانوذرات موجب افزایش معنادار سطح اوره و کراتینین در مقایسه با گروه شاهد شدند. به طور خاص افزایش سطح اوره و کراتینین در گروه های تیمار شده با نانوذرات ZnO سنتز شیمیایی به ترتیب %۷۰ و ۵۰٪ ،بود در حالی که در گروههای تیمار شده با نانوذرات سنتز زیستی این افزایشها به ترتیب ۳۵ و ۲۰ بود ،همچنین بررسی بافت کلیه نشان دهنده آسیبهای بیشتر در گروههای تیمار شده با نانوذرات شیمیایی شامل نکروز سلولی و تغییرات ساختاری در لوله های کلیوی بود. در مقابل گروههای تیمار شده با نانوذرات سنتز زیستی آسیب کمتری نشان دادند. این نتایج نشان میدهند که نانوذرات ZnO سنتز زیستی اثرات سمی کمتری دارند و میتوانند به عنوان گزینه ای ایمن تر در کاربردهای زیست محیطی استفاده شوند.

کلیدواژه ها:

نانوذرات اکسید ، روی سنتز شیمیایی ، سنتز زیستی ، ماهی کپور معمولی ، سمیت کلیوی