باز به کارگیری سازگار بناهای تاریخی با تاکید بر پایداری زیست محیطی

زمینه های تاریخی و شهرهای دارای هویت معماری غنی همواره در حال تحول اند تا بتوانند با نیازهای متغیر جوامع معاصر همگام شوند. این تحولات اغلب در قالب ترکیب سبک های معماری مختلف در یک مکان نمود می یابد؛ مسئله ای که نشان دهنده تداوم حیات کالبدی و فرهنگی مکان هاست. یکی از چالش های اساسی در حوزه حفاظت معماری ایجاد توازن میان حفظ ارزش های تاریخی و پاسخگویی به الزامات عملکردی جدید است. بازبه کارگیری سازگار بناهای تاریخی رویکردی کارآمد برای احیای این فضاهاست که ضمن احترام به ارزش های میراثی امکان بهره برداری معاصر از آنها را فراهم می سازد. این پژوهش با هدف ارزیابی امکان پذیری بازبه کارگیری سازگار کاروانسرای میان کتل - یکی از بناهای دوره قاجار واقع در نزدیکی شهر کازرون در استان فارس - انجام شده است. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر مطالعات میدانی، تحلیل کالبدی و بررسی تطبیقی عملکردهای جایگزین بوده است. نتایج نشان می دهد که این بنای تاریخی به دلیل ویژگی های کالبدی، موقعیت جغرافیایی و ظرفیت های فضایی، پتانسیل مناسبی برای تغییر عملکرد به کاربری هایی چون فرهنگی و اقامتی دارد. یافته ها بر اهمیت رویکردهای سازگار با پایداری محیطی در فرآیند احیای بناهای تاریخی تاکید دارند و می توانند الگویی برای مداخلات مشابه در بافت های تاریخی فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

بازبه کارگیری ، سازگار ، پایداری ، محیطی ، کاروانسراهای تاریخی