بررسی ارتباط خشم و پرخاشگری با فرایند آموزش و یادگیری دانش آموزان

پرخاشگری انسانی عبارت است از هرگونه رفتاری که به طور مستقیم به قصد آسیب رساندن به دیگری از یک فرد صادر می شود. در راستای مهار کردن این رفتارها، مرتکب شونده یا پرخاشگر باید باور داشته باشد که رفتارش به هدف آسیب رساندن به دیگری بوده است که پیامد آن بر انگیختن رفتارهای اجتنابی است. پرخاشگری می تواند به اشکال گوناگون بروز پیدا کند. شکل کلامی و جسمانی آن معرف مولفه های ابزاری یا رفتاری است، خشم معرفه جنبه هیجانی است و خصومت معرف جنبه شناختی آن. در حقیقت پرخاشگری رفتار هدف داری است که در جهت تحقیر و یا تخفیف شخصیت دیگران و آسیب رساندن به آنها صورت می گیرد. اگرچه خشم در اصطلاحات، مشترکاتی با پرخاشگری و خصومت دارد، اما این اصطلاحات با هم مترادف نیستند. دلو کو واولیور عنوان می کند که خصومت به نگرش پرخاشگرانه هدایت می کند، در حالی که پرخاشگری به رفتار قابل مشاهده و به قصد آسیب رسانی اطلاق می شود. در حقیقت خشم یک هیجان، خصومت یک نگرش و پرخاشگری یک رفتار است. بنابراین با توجه به اینکه مداخله های روانی تربیتی مربوط به آموزش گروهی مدیریت خشم بر مبنای رویکردهای شناخت گرایی و رفتارگرایی تهیه شده اند، موثر بودن این مداخلات و کاهش تفکر قطعی نگر آزمودنی های این پژوهش دور از انتظار نبود.

کلیدواژه ها:

خشم ، پرخاشگری ، دانش آموز ، آموزش ، یادگیری