زبان و سخن از منظر نهج البلاغه در امر تعلیم و تربیت اسلامی

این مقاله به بررسی دقیق دیدگاه حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام در نهج البلاغه درباره ی نقش زبان و سخن در فرایند تعلیم و تربیت اسلامی می پردازد. زبان در آموزه های نهج البلاغه نه تنها ابزاری برای انتقال، اطلاعات بلکه وسیله ای جهت اصلاح نفس، هدایت اخلاقی و ارتقاء معنوی انسان معرفی شده است. با تحلیل محتوای متون نهج البلاغه و بهره گیری از منابع تربیتی اسلامی اهمیت کلام حکیمانه کنترل زبان و نقش آن در شکل دهی به شخصیت فردی و اجتماعی برجسته شده است. یافتهها نشان میدهد که سخن نیکو و خردمندانه میتواند عامل موثری در تربیت نسلهای آینده و حفظ سلامت اخلاقی جامعه باشد. این پژوهش بر ضرورت توجه به زبان به عنوان رکن اساسی تربیت تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، سخن زبان تعلیم و تربیت اسلامی ، کلام حکیمانه