اضطراب تحصیلی و نقش روش های تدریس در ایجاد حس کنترل و اعتماد

هدف این پژوهش بررسی رابطه میان اضطراب تحصیلی دانش آموزان و نقش روش های تدریس در تقویت حس کنترل و اعتماد در محیط یادگیری است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از روش پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه در مناطق شهری ایران بوده و نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای صورت گرفته است. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه های استاندارد اضطراب تحصیلی و مقیاس های ادراک کنترل و اعتماد به معلم بوده اند. مدل تحلیل مطالب بر پایه نظریه های شناختی-رفتاری و روان شناسی انگیزشی طراحی شده و داده ها با استفاده از آزمون های آماری همبستگی، تحلیل رگرسیون و تحلیل مسیر بررسی شده اند. نتایج نشان دادند که روش های تدریس مشارکتی، حمایتی و مبتنی بر خودتنظیمی به طور معناداری با کاهش اضطراب تحصیلی و افزایش حس کنترل و اعتماد در دانش آموزان مرتبط اند. در مقابل، روش های تدریس سلطه گرایانه و تک گویانه با افزایش اضطراب و کاهش اعتماد همراه بودند. این یافته ها بر اهمیت انتخاب آگاهانه روش های تدریس در طراحی محیط های یادگیری امن، توانمندساز و روان ساز تاکید دارند و می توانند راهنمایی عملی برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران تربیتی در ایران باشند.

کلیدواژه ها:

افت تحصیلی ، روش های تدریس ، دانش آموزان ، کنترل