بررسی رابطه بین هوش هیجانی با رضایت از زندگی در دانشجویان

هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه بین هوش هیجانی و رضایت از زندگی در میان دانشجویان بود. در این مطالعه تلاش شد تا مشخص شود که افزایش سطح هوش هیجانی چه نقشی در ارتقاء کیفیت زندگی ذهنی و رضایت عمومی از زندگی دانشجویان دارد. این پژوهش به روش توصیفی از نوع همبستگی انجام شد. ابزار گردآوری داده ها شامل دو پرسشنامه استاندارد هوش هیجانی شات و رضایت از زندگی دینر (SWLS) بود. پرسشنامه ها به صورت الکترونیکی بین دانشجویان توزیع شد و از کلیه شرکت کنندگان رضایت آگاهانه اخذ گردید. جامعه پژوهش شامل ۱۰۰ نفر از دانشجویان شهر مشهد شامل ۷۶ مرد و ۲۴ زن بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین هوش هیجانی و رضایت از زندگی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد (۰.۳۹۰ = p = ۰.۰۰۰ ،r) به این معنا که هرچه هوش هیجانی فرد بالاتر باشد، رضایت او از زندگی نیز بیشتر خواهد بود. همچنین نتایج نشان داد که هوش هیجانی می تواند به عنوان یک متغیر پیش بین نقش موثری در ارتقاء رضایت از زندگی ایفا کند. این یافته ها با پژوهش های پیشین داخلی و خارجی همسو بوده و تاکید می کند که تقویت مهارت های هیجانی می تواند به بهبود کیفیت زندگی دانشجویان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، رضایت از زندگی دانشجویان ، سلامت روان