نقش شاهنامه فردوسی در تقویت هویت ملی در برنامه درسی ادبیات فارسی

شاهنامه فردوسی یکی از مهمترین آثار ادبی و فرهنگی ایران است که حامل پیامهای عمیق هویتی، فرهنگی و اخلاقی می باشد. این پژوهش با هدف بررسی نقش شاهنامه در تقویت هویت ملی دانش آموزان و نحوه بازتاب آن در برنامه درسی ادبیات فارسی انجام شده است. روش تحقیق کیفی و تحلیل محتوای متون شاهنامه و کتب درسی فارسی انتخاب شد. یافته ها نشان می دهد که شاهنامه دارای ظرفیت بالایی برای تقویت حس تعلق، غرور ملی و آگاهی فرهنگی است اما در برنامه درسی فعلی به صورت محدود و سطحی به آن پرداخته شده است. بر این اساس، بازنگری در محتوای درسی و روش های آموزشی جهت بهره برداری بهتر از این اثر فاخر ضروری است. این پژوهش تاکید می کند که شاهنامه می تواند به عنوان ابزاری مهم در تربیت هویت مند نسل آینده ایران مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شاهنامه فردوسی ، هویت ملی ، برنامه درسی ، ادبیات فارسی ، تحلیل محتوا ، آموزش فرهنگ