یادگیری اجتماعی-عاطفی و تاب آوری روان شناختی دانش آموزان: مطالعه ای بر برنامه اقدام مثبت

این مقاله از این ایده پشتیبانی می کند که برنامه های یادگیری اجتماعی-عاطفی (SEL) می توانند به عنوان روشی برای افزایش تاب آوری و ارتقای سلامت روان در جوانان مورد استفاده قرار گیرند. این مقاله به طور خاص بر روی یک برنامه، یعنی اقدام مثبت (PA) تمرکز می کند. این مقاله مروری بر ادبیاتی دارد که از این برنامه برای افزایش تاب آوری و رسیدگی به نیازهای سلامت روان دانش آموزان در محیط های مدرسه استفاده کرده است. PA برنامه ای است که هدف آن توسعه شخصیت و کاهش رفتارهای مشکل آفرین است. چندین مطالعه با جمعیت های متنوع انجام شده است و آنها دریافتند که این برنامه واقعا توسعه شخصیت را بهبود می بخشد، رفتارهای مشکل آفرین را کاهش می دهد و تاب آوری را تقویت می کند. این بررسی متخصصان را تشویق می کند تا از برنامه های مبتنی بر شواهد SEL برای تقویت تاب آوری و افزایش سلامت روان مثبت در دانش آموزانی که با آنها کار می کنند استفاده کنند. تا آنجا که من می دانم، این اولین مقاله از این نوع است که ارتباط لازم بین برنامه های یادگیری اجتماعی-عاطفی از قبل ایجاد شده و توسعه یافته و ارتباط صریح این برنامه ها با ایجاد تاب آوری در بین دانش آموزان را برقرار می کند. این تحلیل ارتباط بین برنامه های SEL و ترویج تاب آوری دانش آموزان را نشان می دهد. برنامه های SEL به گونه ای طراحی شده اند که نتایج دانش آموزی را بهبود بخشند که می تواند شامل دستاوردهای دانش آموزی و کاهش رفتارهای مشکل آفرین باشد. این برنامه ها از قبل دارای پایه نظری برای افزایش تاب آوری هستند؛ این تحلیل به طور صریح برنامه SEL را برای تقویت تاب آوری در بین دانش آموزان مرتبط می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری اجتماعی-عاطفی ، تاب آوری ، سلامت روان ، اقدام مثبت ، رفتارهای مشکل آفرین