نقش واسطه ای رگه های شخصیتی خودشیفته در رابطه بین حرمت خود و احساس گناه

هدف این پژوهش تعیین نقش واسطه ای رگه های شخصیت خودشیفته در رابطه بین حرمت خود با احساس گناه بود. بر مبنای یک طرح همبستگی، ۲۸۳ نفر (۲۰۶ زن، ۷۷ مرد) از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب از بین چهار واحد آموزشی این دانشگاه به روش نمونه برداری تصادفی خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند و به مقیاس حرمت خود کلی سیاهه چندبعدی حرمت خود (ابراین و اپستاین، ۱۹۸۰)، سیاهه شخصیت خودشیفته (آمز، ۲۰۰۶)، سومین فرم تجدیدنظر شده آزمون عاطفه هشیار (تانگنی و دیرینگ، ۲۰۰۰) پاسخ دادند. نتایج نشان داد که بین حرمت خود و رگه های شخصیت خودشیفته رابطه مثبت معنادار و بین حرمت خود و احساس گناه رابطه منفی معنادار وجود دارد. افزون بر آن رگه های شخصیتی خودشیفته نیز با احساس گناه رابطه منفی معنادار دارد. در ادامه نتایج آزمون تحلیل مسیر نشان داد رگه های شخصیتی خودشیفته در ارتباط بین حرمت خود با احساس گناه اثر غیرمستقیم معنادار (نقش واسطه ای) دارد بر اساس یافته های این پژوهش، رگه های شخصیت خودشیفته از طریق تاثیر بر ارتقا حرمت خود در فرد باعث کاهش احساس گناه می شود.

کلیدواژه ها:

حرمت خود ، رگه های شخصیتی خودشیفته ، احساس گناه