اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر حافظه رویدادی و خودکارآمدی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر حافظه رویدادی و خودکارآمدی بیماران مبتلا به افسردگی اساسی بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون است. جامعه پژوهش شامل ۱۵۰ نوجوان دختر دارای اختلال افسردگی اساسی مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روان شناختی در سال ۱۴۰۴ در شهر تهران بودند که از بین آن ها به صورت در دسترس ۴۰ نوجوان دختر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش (۲۰) نفر و کنترل (۲۰) نفر انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه حافظه فعال دانمن و کارپتنر (۱۹۸۰ WMT)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی (شرر و مادوکس، ۱۹۸۲)، بود. روش تحلیل این پژوهش، تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) می باشد. یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در افزایش و بهبود حافظه رویدادی و افزایش خودکارآمدی نوجوانان دارای اختلال افسردگی اساسی در شهر تهران موثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد و بهبود حافظه رویدادی و هیجانات و عواطف و خودکارآمدی نوجوانان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، حافظه رویدادی ، خودکارآمدی ، اختلال افسردگی اساسی