بررسی تطبیقی شیوه های خلاقانه تدریس در دانش آموزان دارای خانواده طلاق و دانش آموزان عادی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی شیوه های خلاقانه تدریس در دانش آموزان دارای خانواده طلاق و دانش آموزان عادی صورت پذیرفت. در این پژوهش از رویکرد کمی و طرح علی مقایسه ای انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر متوسطه اول و دوم در نواحی آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳بود. نمونه ای به حجم۳۰۰نفر (۱۵۰نفر دارای خانواده طلاق و ۱۵۰ نفر دارای خانواده عادی) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و تصادفی انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه تدریس خلاقانه هریس بود که روایی و پایایی آن در پژوهش حاضر تایید گردید. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و آزمون تی مستقل تجزیه و تحلیل شد. یافته ها این پژوهش نشان داد که بین دو گروه دانش آموزان دارای خانواده طلاق و عادی در ادراک از مولفه های خلاقیت در تدریس شامل نوآوری در روش، استفاده از ابزارهای متنوع، تحریک تفکر واگرا، مشارکت فعال یادگیرنده و انعطاف پذیری، تفاوت معناداری وجود دارد (۰.۰۰۱ > p). به طور خاص، دانش آموزان دارای خانواده عادی در تمامی مولفه های مذکور میانگین بالاتری نسبت به گروه خانواده طلاق گزارش کردند. همچنین، نتایج تحلیل تعاملی نشان داد که جنسیت تاثیر معناداری در این تفاوت ها نداشت، اما ساختار خانواده عامل تعیین کننده ای در ادراک از تدریس خلاقانه بود. این یافته ها همسو با نظریه های یادگیری اجتماعی و ساخت گرایی، نشان می دهد که دانش آموزانی که از حمایت روانی، عاطفی و خانوادگی بیشتری برخوردارند، تعامل موثرتری با معلم داشته و شیوه های خلاقانه تدریس را بهتر درک و جذب می کنند. بر این اساس، توصیه می شود که در طراحی برنامه های درسی، آموزش معلمان و مشاوره تحصیلی، به وضعیت خانوادگی دانش آموزان توجه ویژه شود و برای گروه های آسیب پذیر همچون کودکان طلاق، برنامه های حمایتی و روان شناختی طراحی و اجرا گردد.

کلیدواژه ها:

تدریس خلاقانه ، خانواده طلاق ، خانواده عادی ، آموزش متوسطه ، ساختار خانواده ، شیوه های تدریس ، تفکر واگرا