بررسی رابطه بین انسان مانندی چت بات ها با احساس تنهایی و کیفیت روابط اجتماعی در دانشجویان

هدف این پژوهش، بررسی رابطه بین انسان مانندی چت بات ها با احساس تنهایی و کیفیت روابط بین فردی در میان دانشجویان موسسه آموزش عالی بینالود در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان این موسسه بود که از میان آن ها ۹۴ نفر به روش تصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس احساس تنهایی، پرسشنامه کیفیت روابط بین فردی و مقیاس نسبت دهی حالات ذهنی انسان گونه بود. داده ها با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانه و از طریق نرم افزار SPSS ویراست ۲۷ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که انسان مانندی چت بات ها تنها با مولفه تعارض در روابط بین فردی رابطه مثبت و معناداری دارد (۰۴۱/۰p< ،۲۴/۰=β)، اما با احساس تنهایی، حمایت اجتماعی و عمق رابطه ارتباط معناداری مشاهده نشد (۰۵/۰p>). این یافته ها نشان می دهد که نسبت دادن ویژگی های انسانی به چت بات ها ممکن است به افزایش تعارض در روابط واقعی منجر شود. بر این اساس، پیشنهاد می شود طراحی و آموزش چت بات ها با نظارت متخصصان انجام گیرد، کارگاه های آگاهی بخشی برای کاربران برگزار شود و امکان بازخورددهی کاربران پس از تعامل با چت بات ها فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

انسان مانندی چت بات ها ، احساس تنهایی ، کیفیت روابط اجتماعی