تنبلی سازمانی شاخصی اثر گذار بر فرسودگی شغل ی و تنیدگی شغلی کارکنان

یکی از چالش هایی که اخیرا سازمان ها با آن دست و پنجه نرم می کنند، مسئله تنبلی سازمانی است. تنبلی سازمانی در یک تعریف ساده، تنبلی کارکنان آن در انجام کارهای خود در قالب جمعی است. یک سازمان توانمند را در نظر بگیرید که تک تک افراد آن توانایی های زیادی در رابطه با ماموریتی که قرار است انجام بشود، دارند. این افراد ممکن است با همه این توانمندی ها و توانایی ها، در اولین فرصت شروع به زیردررویی از کار، فرافکنی مسئولیت ها و به طور کلی ایجاد اختلال در امور بنمایند یکی از چالش هایی که اخیرا سازمان ها با آن دست و پنجه نرم میکنند، مسئله تنبلی سازمانی است که میتواند پیامدهای مختلفی از جمله فرسودگی و تنیدگی شغلی را به دنبال داشته باشد. در سازمانی که تنبلی رخنه می کند، افراد آن برای انجام امورکوچک و بزرگ در زندگی شخصی، کاری و عمومی، همیشه کار امروز را به فردا می اندازند. بالطبع در چنین سازمانی میزان تولید و بازده شغلی بسیار پایین و علاقه و اشتیاق به کار کم است؛ سازندگی به کندی پیش می رود و زمان از ارزش واقعی برخوردار نیست. واضح است که قسمت عمده ای از زندگی روزانه ی هر فرد درمحیط کاری وی صرف می شود و شرایط حاکم بر محیط کار و شرایط شغلی افراد نیز تاثیر بسزایی بر سلامت جسمی و روانی فرد و همینطور بر تمام حیطه های زندگی وی دارد. یکی از اختلالات شایع در محیط های کاری، فرسودگی و تنیدگی شغلی است که در آن نیروی انسانی در اثر فشار کاری زیاد و مسئولیت های شغلی پرتنش و حساس، از نظر جسمی و روانی احساس خستگی مفرط می کند که می تواند بر احساس رضایت حرفه ای و سلامت جسمی _ روانی و در نهایت بر کارایی افراد شاغل تاثیر منفی داشته باشد. عدم توجه به فرسودگی و تنیدگی شغلی در دوران کرونا باعث فرسایش و تحلیل قوای ارزشمندترین سرمایه هر سازمان، اداره و یا بخش خدماتی یعنی نیروی انسانی می شود. لذا هدف از این پژوهش بررسی تا ثیر تنبلی سازمانی بر فرسودگی شغل ی کارکنان و تنیدگی شغلی آنان است.

کلیدواژه ها:

تنبلی سازمانی ، فرسودگی شغلی ، تنیدگی شغلی ، بازده شغلی ، عدالت