اثر تنش شوری بر ویژگی های مورفولوژیک و بیوشیمایی ژنوتیپ های کاملینا (Camelina sativa)

به منظور بررسی اثر تنش شوری بر ویژگی های مورفولوژیک و بیوشیمایی ۱۵ ژنوتیپ کاملینا، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی با سه تکرار در شرایط گلخانه در دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز در سال ۱۴۰۳ اجرا شد. عامل شوری در سه سطح صفر، ۴ و ۸ دسی زیمنس بر متر بر ژنوتیپ های کاملینا مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که با افزایش سطح تنش شوری صفاتی چون وزن خشک شاخساره و عملکرد بیولوژیک کاهش یافتند، ولی غلظت پراکسیدهیدروژن و فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی (شامل سوپراکسید دیسموتاز، کاتالاز، آسکوربات پراکسیداز و پراکسیداز) در اغلب ژنوتیپ ها افزایش نشان دادند. این افزایش آنتی اکسیدانی می تواند نوعی مکانیسم دفاعی گیاه در مواجهه با تنش باشد. همچنین جهت ارزیابی تحمل ژنوتیپ ها به شوری شاخص های مختلف تحمل همچون TOL، SSI، MP، GMP، STI و YI بر اساس عملکرد آن ها محاسبه و ژنوتیپ های G۱۵ و G۱۰ به ترتیب به عنوان ژنوتیپ های متحمل و حساس شناخته شدند. به طورکلی تحمل به شوری مجموعه ای از پاسخ های مولکولی، متابولیکی و فیزیولوژیکی در تمام سطوح گیاه بوده که مطالعه جنبه های مختلف تنش و بررسی جامع پیشرفت های تحقیقاتی درمکانیسم های بیوشیمایی، فیزیولوژیکی و مولکولی می تواند کمک شایان توجهی به درک مکانیسم مقاومت و توسعه ارقام به تنش نماید.

کلیدواژه ها:

آنتی اکسیدان ، تنش شوری ، شاخص تحمل ، عملکرد ، کاملینا