بررسی ریشهزایی قلمه گونههای گلابی شمالغرب کشور

پژوهش حاضر بهمنظور بررسی ریشهزایی قلمه خشبی تعدادی از گونههای گلابی شمالغرب کشور انجام شد. این گونهها میتوانند بعنوان پایه برای ارقام تجاری گلابی استفاده شوند. قلمههای ابتدایی و انتهایی گونههای Pyrus syriaca، P. salicifolia، glabra P.، دو ژنوتیپ از گلابی خوج به اسامی LG۱۴۶۱ و LG۱۴۶۲ از گونه P. communis و پایه پیرودوارف با غلظتهای ۰، ۲۰۰۰، ۴۰۰۰ و ۶۰۰۰ میلی گرم در لیتر اسید ایندول بوتیریک به مدت ۱۰ ثانیه تیمار شدند. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. فاکتورهای مورد مطالعه شامل نوع ژنوتیپ، غلظت هورمون و نوع قلمه بود. نتایج نشان داد که بیشترین و کمترین درصد قلمههای کالوسدار به ترتیب در خوج LG۱۴۶۲ با غلظت ۴۰۰۰ میلیگرم در لیتر هورمون (۹۵%) و پایه پیرودوارف بدون هورمون (۱۷%) مشاهده شد. بیشترین کالوسزایی و ریشهزایی به ترتیب در غلظتهای ۲۰۰۰ و ۴۰۰۰ میلی گرم در لیتر هورمون اسید ایندول بوتیریک بدست آمد. دو نوع قلمه از لحاظ کالوسزایی اختلاف معنی داری نداشتند ولی قلمه انتهای شاخه ریشهزایی بیشتری نسبت به قلمه ابتدای شاخه داشت. بیشترین درصد قلمههای ریشهدار در قلمه انتهایی شاخه در پایه پیرودوارف با تیمار ۴۰۰۰ میلیگرم در لیتر اسید ایندول بوتیریک با ۴۰% ریشهزایی مشاهده شد. در ژنوتیپهای وحشی بیشترین درصد قلمههای ریشهدار در P.salicifolia با تیمار ۶۰۰۰ میلیگرم در لیتر و P. syriaca با تیمارهای ۶۰۰۰ و ۴۰۰۰ میلیگرم در لیتر این هورمون در قلمه انتهایی با ۲۰% ریشهزایی ثبت شد.

کلیدواژه ها:

اسید ایندول بوتیریک ، قلمه ابتدایی و انتهایی ، کالوسزایی ، هورمون