تاثیر ترتیب متفاوت تمرین ترکیبی قدرتی و استقامتی بر سطوح استراحتی IL-۱۵ و IGF-۱ زنان سالمند
سال انتشار: 1395
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 167
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_ASP-12-24_003
تاریخ نمایه سازی: 8 شهریور 1404
چکیده مقاله:
سابقه و هدف: اینترلوکین ۱۵ و IGF-۱ به عنوان عوامل آنابولیک برای عضله اسکلتی عمل مینمایند. کاهش میزان IGF-۱ و IL-۱۵ با افزایش سن میتواند کاهش اندازه و قدرت عضلات مشاهده شده در افراد سالمند را تحت تاثیر قرار دهد. هدف این تحقیق تاثیر ترتیب متفاوت تمرین ترکیبی قدرتی و استقامتی بر سطوح استراحتی IL-۱۵ و IGF-۱ زنان سالمند بود. مواد و روشها: تعداد ۲۸ نفر از زنان سالمند (دامنه سنی:۷۲/۰±۲۵/۶۱ سال ، قد: cm ۰۲/۰±۱۵۶، وزن: kg۰۹/۱±۷۰/۷۱ و BMI: kg/m۲ ۵۲/۰±۳۵/۲۸) بطور هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده به گروه تمرین استقامتی+ قدرتی (E+S) (۹n=)، قدرتی+ استقامتی (S+E) (۱۰n=) و کنترل (۹n=) تقسیم شدند. برنامههای تمرینی به مدت ۸ هفته و ۳ روز در هفته انجام شد. برنامه تمرین استقامتی شامل کار برروی دوچرخه ثابت (با شدت ۸۵-۶۰ درصد (HRmax و برنامه تمرین قدرتی شامل چندین تمرین منتخب بالاتنه و پایین تنه ( با شدت ۷۵-۴۰ درصد ۱RM، ۱۸-۸ تکرار) بود. سطوح استراحتی IGF-۱ و IL-۱۵، ۲۴ ساعت قبل و ۴۸ ساعت پس از دورههای تمرینی به روش الایزا ارزیابی شد. یافته ها: تفاوت معنیداری بین دو ترتیب تمرینی E+S و S+E در میزان IGF-۱ پس از تمرین مشاهده نشد. با این حال تغییرات درون هر دو گروه پس از دوره تمرینی معنیدار بود (۰۵/۰ >p ). همچنین، میزان IL-۱۵ نیز تفاوت معنیداری پس از دو شیوه تمرینی نشان نداد. هرچند پس از تمرین E+S و S+E افزایش غیرمعنیداری در IL-۱۵ مشاهده شد (۰۵/۰≤P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج این تحقیق، میتوان نتیجه گرفت ۸ هفته تمرین ترکیبی قدرتی و استقامتی بدون توجه به ترتیب تمرین منجر به افزایش عوامل سرمی که منجر به رشد عضلات اسکلتی در زنان سالمند میشود، میگردد و بین دو شیوه تمرین تفاوتی وجود ندارد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمد فرامرزی
دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد
لاله باقری
دکترای فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
ابراهیم بنی طالبی
استادیار، دکترای فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.
امین ریگی
کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد واحد کرمان، کرمان، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
