اثر مدل های مختلف تصویرسازی بر تعادل سالمندان

مطالعه حاضر به منظور بررسی اثر مدل های مختلف تصویرسازی ذهنی بر تعادل پویای سالمندان شهر اهواز انجام شد. در این مطالعه نیمه تجربی از بین کلیه سالمندان ۶۰ تا ۸۰ ساله این شهر، ۷۵ نفر به صورت در دسترس و هدفمند انتخاب و بطور تصادفی در ۵ گروه ۱۵ نفری تمرین بدنی، تصویرسازی ذهنی پتلپ، تصویرسازی ذهنی سنتی، ترکیب تمرین بدنی و تصویرسازی ذهنی پتلپ و ترکیب تمرین بدنی و تصویرسازی ذهنی سنتی قرار گرفتند. مطالعه شامل تکلیف تعادل پویا (بلند شدن و راه رفتن زماندار) بود. پروتکل تمرینی، ۳ جلسه درهفته به مدت ۶ هفته صورت گرفت و سپس پس آزمون به عمل آمد. آزمون یادداری ۲ هفته پس از آخرین جلسه تمرینی گرفته شد. بعد از بررسی نرمال بودن داده ها، برابری واریانس ها و همسانی ماتریس کواریانس داده های اندازه گیری، داده ها به روش آماری تحلیل واریانس درون گروهی با اندازه گیری تکراری، تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی توکی تحلیل شد. نتایج حاکی از پیشرفت معنادار هر یک از گروه ها در مراحل آزمون بود (۰۰۱/۰ p=). همچنین نتایج حاکی از تفاوت معنی دار بین گروه ها در مراحل اکتساب (۰۰۱/۰ p=) و یادداری (۰۰۱/۰ p=) بود. علاوه بر این، نتایج حاکی از برتری گروه ترکیب تمرین بدنی و تصویرسازی ذهنی پتلپ طی هر دو مرحله اکتساب (۹۵/۱۰ M=) و یادداری (۹۸/۱۰ M=) بود. با توجه به یافته های این پژوهش، نقش تصویرسازی ذهنی مدل پتلپ به همراه تمرین بدنی بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته و تاکید براستفاده از آن توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تصویرسازی پتلپ ، تصویرسازی سنتی ، سالمندان ، تعادل پویا