اصول حاکم بر قانون بیمه اجباری خسارات وارده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسائل نقلیه

پس از گذشت سیر تحول بیمه شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه که از سال ۱۳۴۷ آغاز گردید، قانونگذار ایرانی در سال ۱۳۹۵ با تصویب قانون بیمه اجباری خسارات وارده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسائل نقلیه گام جدیدی برای تحول سازوکار بیمه ای کشور برداشت و نوآوری های ارزنده ای در تدوین قانون مزبور به کار گرفت. لکن یکی از مهم ترین مسائلی که در خصوص تدوین قانون ذکر شده جلب توجه می کند، شناسایی و تشریح اصول و قواعد حقوقی حاکم بر مقررات آن است؛ چراکه تدوین هر قانون برخاسته از اصولی است که جامعه عقلایی و عرف آن ها را پذیرفته اند. پژوهش حاضر نیز با توجه به اهمیت مسئله و با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی و بهره گیری از اسناد کتابخانهای به نقد و بررسی آن پرداخته است. در ابتدا اصول حاکم بر قانون مزبور شناسایی شدند که عبارتند از: نظریه فرض تقصیر، نظریه خطر، نظریه عدالت توزیعی، مفهوم تحدید مسئولیت، اصل استنادناپذیری ایرادات علیه اشخاص ثالث و نظریه مسئولیت مطلق. سپس هرکدام از این اصول با توجه به مقررات مندرجه در این قانون مقایسه و تحلیل شدند و نتیجتا مقایسه و ارزیابی انجام گرفته در بخش بحث و نتیجه گیری ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

بیمه ، بیمه اجباری ، بیمه شخص ثالث ، جبران خسارت ، حوادث وسیله نقلیه