بهینه سازی جایابی ماشین های مجازی در رایانش ابری با استفاده از منطق فازی

با پیشرفت تکنولوژی و زمان، مردم همواره به دنبال حل مشکلات به کارآمدترین و سریع ترین راه ممکن بوده اند. از زمان معرفی محیط محاسبات ابری به همراه بسیاری از زیرساخت های مختلف مانند زمانبندی کارها، تخصیص بهینه منابع، نظارت بر تخصیص و موارد دیگر، الگوریتم های مختلفی برای بهبود عملکرد محیط ابری پیشنهاد شده است. ابر یک محیط گسترده با قابلیت انجام هر کاری است که توسط مراکز ابری ارایه می شود. بنابراین الگوریتم های بهینه سازی بسیاری برای مدیریت منابع ابری در جهت تخصیص بهینه و صرفه جویی زمان و انرژی، ارایه شده اند. همچنین این الگوریتم ها همگی در راستای برآوردن اهداف متفاوت خود، از نگاشت ابتدایی ماشین های مجازی در میزبان های متفاوت به صورت تصادفی استفاده کرده اند که این تخصیص دارای هزینه های بسیاری می باشد. این مقاله قصد دارد یک الگوریتم بهینه سازی برای مدیریت منابع ابری، پیشنهاد داده و عملکرد خود را با الگوریتم A۳C مقایسه کند. در این راهکار ما از تکنولوژی منطق فازی، جهت تخصیص ابتدایی، استفاده کرده و با تخصیص بهینه تر نسبت به کارهای گذشته در امر ایجاد تعادل بار مراکز ابری کوشش نموده ایم. این الگوریتم، تخصیص ابتدایی را با استفاده از منطق فازی و دسته بندی نیازها و قابلیت های میزبان ها، انجام داده که بسیار بهینه تر از الگوریتم های پیشین است.

کلیدواژه ها:

ماشین های مجازی ، تخصیص منابع ابری ، تعادل بار ، ماتریس نگاشت