اثربخشی فعالسازی رفتاری بر اضطراب و استرس بیماران بستری در بیمارستان روانپزشکی

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی فعالسازی رفتاری بر اضطراب و استرس بیماران بستری در بیمارستان روانپزشکی بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی آماری عبارت از کلیه افراد بستری (تعداد ۸۰ نفر) بهمن ماه ۱۴۰۲ تا اردیبهشت ۱۴۰۳ در بیمارستان روانپزشکی فارابی اصفهان بود. از بین افراد بستری در بخش ویژه، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب شدند. افراد نمونه به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. مداخله درمانی عبارت بود از ۸ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای هفتگی طبق پروتکل هیمبرگ و بکر (۲۰۰۲) که بر گروه آزمایش اعمال شد. در این پژوهش از پرسشنامه اضطراب داس (۱۹۹۵) استفاده شده است. بدین منظور، پیش آزمون انجام گرفته و مداخله درمانی برای گروه آزمایشی اعمال شد؛ پس از آن هر دو گروه در پس آزمون سپس دوره ی پیگیری شرکت کردند. یافته های به دست آمده در دو بخش توصیفی و استنباطی ارائه و تحلیل شدند. همچنین به منظور بررسی فرضیه پژوهش به کمک تحلیل نتایج واریانس اندازه های تکراری، تاثیر فعالسازی رفتاری بر اضطراب و استرس افراد بستری در بیمارستان روانپزشکی فارابی اصفهان بررسی شد. یافته ها نشان داد فعالسازی رفتاری به طور معناداری اضطراب را در بیماران بستری در بیمارستان روانپزشکی فارابی بهبود بخشیده است (P<۰/۰۵). همچنین، تاثیر درمان در دوره پیگیری سه ماهه نیز باقی ماند. اما درمان نتوانسته تاثیر معناداری بر استرس بیماران اعمال کند. با توجه به نتایج گزارش شده می توان از درمان فعالسازی رفتاری برای کاهش سطح اضطراب بیماران بستری در بیمارستان روانپزشکی بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، استرس ، فعالسازی رفتاری ، بیمارستان فارابی اصفهان