بررسی اثر بخشی درمان متمرکز بر هیجان بر بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به وسواس

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان متمرکز بر هیجان بر بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به وسواس است. از نظر هدف، پژوهش حاضر از نوع کاربردی می باشد. طرح پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل می باشد. در پژوهش حاضر، جامعه پژوهش را تمام زنان مراجعه کننده به کلینیک های روان درمانی استان اصفهان با نشانه های وسواس فکری و عملی در سال ۱۴۰۳ تشکیل داد. نمونه پژوهش حاضر تعداد ۳۰ نفر از این اعضا به صورت نمونه گیری در دسترس بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. تمامی آزمودنی ها (گروه های آزمایش و کنترل) پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی ۶۲ سوالی (WHOQOL-BREF)، پرسشنامه وسواس فکری-عملی مادزلی هاجسون و راچمن (۱۹۷۷) را به عنوان پیش آزمون پر کردند. سپس درمان هیجان مدار کرینبرگ و جانسون (۲۰۰۶) در ۸ جلسه و به صورت هفتگی یک جلسه برای گروه آزمایش انجام شد و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. پس از اتمام جلسات، اعضای گروه آزمایش و کنترل مورد پس آزمون قرار گرفتند. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی به وسیله نرم افزار SPSS ورژن ۶۲ استفاده شد. نتایج نشان داد؛ که با کنترل پیش آزمون، نتایج پس آزمون برای همه متغیرهای مورد بررسی در بین گروه های مطالعه تفاوت معنی داری دارد و با ۹۵ درصد اطمینان می توان گفت میانگین گروه آزمایش و کنترل کیفیت زندگی متفاوت است و این نتایج حاکی از اثر بخشی درمان متمرکز بر هیجان بر بهبود کیفیت زندگی است (۰۵/۰>p.)

کلیدواژه ها:

درمان متمرکز بر هیجان ، کیفیت زندگی ، وسواس