بررسی تاثیر رواندرمانی تحلیلی-کارکردی برتاب آوری شناختی مادران دارای فرزند کم توان ذهنی در شهرستان لنجان در سال ۱۴۰۳

پژوهش با هدف بررسی تاثیر رواندرمانی تحلیلی-کارکردی بر تاب آوری شناختی مادران دارای فرزند کم توان ذهنی در شهرستان لنجان سال ۱۴۰۳ انجام شده است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه مادران دارای فرزند کم توان ذهنی شهرستان لنجان که فرزندشان در موسسه توانبخشی شفا تحت آموزش قرار داشتند بود. در این پژوهش از روش نمونه گیری هدفمند استفاده شد. براساس معیارهای ورود و خروج پژوهش، تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. آزمودنی های گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای را دریافت نمودند؛ اما آزمودنی های گروه کنترل در این برنامه شرکت نداشتند. لازم به ذکر است که ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر عبارت بودند؛. از پرسشنامهی تاب آوری شناختی دیویدسون(کونور ۱ و دیویدسون ۲، ۲۰۰۳)، بود. داده ها با استفاده از نسخه ۲۳ نرم افزار SPSS و از طریق آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل نشان داد؛ که رواندرمانی تحلیلی-کارکردی بر تاب آوری شناختی مادران دارای فرزند کم توان ذهنی در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون تاثیرگذاربوده است و تغییرات گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل از نظر آماری معنادار هستند (۰.۰۵>P.) همچنین درمان بر مولفه های تاب آوری شناختی (شایستگی/استحکام شخصی، اعتماد به غرایز شخصی، تحمل عواطف منفی، مهار، معنویت) معنادار بوده است.

کلیدواژه ها:

رواندرمانی تحلیلی-کارکردی ، تاب آوری شناختی ، مادران دارای فرزند کم توان ذهنی