بررسی نقش برنامه ریزی شغلی و مدیریت عملکرد بر اثر بخشی سازمانی با نقش میانجی عملکرد کارکنان

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر برنامه ریزی شغلی و مدیریت عملکرد بر اثربخشی سازمان با تاکید بر نقش میانجی عملکرد کارکنان است. این مطالعه از نظر هدفکاربردی و از حیث روش، توصیفی-پیمایشی و از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری پژوهش را کارکنان سازمان کنترل ترافیک شهرداری شهر مشهد به تعداد ۱۴۵ نفر تشکیل دادند. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، تعداد ۱۱۰ پرسشنامه قابل تحلیل گردآوری شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه های استاندارد برای متغیرهای پژوهش بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری با نرم افزار SmartPLS استفاده شد. نتایج نشان داد که برنامه ریزی شغلی و مدیریت عملکرد هر دو تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد کارکنان دارند و عملکرد کارکنان نیز تاثیر معناداری بر اثربخشی سازمان دارد. همچنین عملکرد کارکنان نقش میانجی معناداری در رابطه بین برنامه ریزی شغلی و مدیریت عملکرد با اثربخشی سازمان ایفا می کند. یافته ها بیانگر آن است که ارتقای اثربخشی سازمانی نیازمند توجه جدی به برنامه ریزی مسیر شغلی و اجرای نظام مدیریت عملکرد اثربخش با محوریت ارتقای عملکرد کارکنان است. براین اساس، پیشنهاد می شود مدیران منابع انسانی با تقویت رویکردهای شفاف، منسجم و انگیزشی در حوزه برنامه ریزی شغلی و ارزیابی عملکرد، زمینه های بهبود عملکرد فردی و در نهایت تحقق اهداف کلان سازمان را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شغلی ، مدیریت عملکرد ، اثربخشی سازمان ، عملکرد کارکنان