مقایسه اثر هشت هفته تمرین ترکیبی ویبریشن - طناب زنی با دو شدت مختلف بر شاخص-های الکترومایوگرافی عضلات مردان سالمند: یک کارآزمایی بالینی تصادفی، یک سو کور
سال انتشار: 1400
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 153
فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_ASP-17-33_005
تاریخ نمایه سازی: 27 مرداد 1404
چکیده مقاله:
سابقه و هدف: تمرینات ویبریشن کل بدن (WBV) به عنوان یک جایگزین کارآمد برای بهبود عملکرد جسمانی در سالمندان به نظر میرسد. هدف از انجام این پژوهش مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات ویبریشن کل بدن و طناب زنی با دو شدت مختلف بر شاخصهای الکترومایوگرافی عضلات مردان سالمند بود.مواد و روشها: ۳۶ مرد سالمند (با میانگین سنی ۱۶/۴±۸۳/۶۵ سال؛ قد ۹۰/۳±۲۶/۱۶۹ سانتیمتر؛ وزن ۶۲/۴±۰۴/۷۷ کیلوگرم؛ شاخص توده بدنی ۶۹/۰±۸۶/۲۶کیلوگرم بر مترمربع) به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه: شدت زیاد (۱۲=N)، شدت کم (۱۲=N) و کنترل (۱۰=N) تقسیم شدند تمرینات ویبریشن در دو گروه شدت زیاد و کم به ترتیب با فرکانس ۴۰ و ۲۵ هرتز و دامنه ۳ میلیمتر بود و بهصورت متناوب (یک دقیقهWBV: ۳۵-۳۰ استراحت بین ست ها) به مدت ۳۰ دقیقه با چهار وضعیت (شنای کامل، فلکشن معکوس ساعد، لانچ، اسکات پا) روی دستگاه ویبریشن، سه جلسه در هفته و در طول هشت هفته به همراه تمرینات طناب زنی اعمال شد. در تمرین طناب زنی شدت بر اساس مقیاس بورگ در سطح ۱۴و ۱۳ با ۳۵-۳۰ پرش در دقیقه (یک ست یک دقیقه ای در هفته اول تا شش ست یک دقیقه ای در هفتههای هفتم و هشتم به صورت پیشرونده) برای هر دو گروه اعمال شد. شاخصهای الکترومایوگرافی در عضلات دو سر بازویی، عضلات سه سر بازویی، عضله راست رانی و عضله دو سر رانی شامل هم فعالسازی نسبت عضلات موافق و مخالف، دامنه عضله و فرکانس میانگین توان عضلات با استفاده از دستگاه ثبت سیگنال الکترومایوگرام Datalog-MWX۸ Bluetooth در پیش آزمون و پایان هشت هفته ثبت شد. از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر برای تجزیه وتحلیل داده ها و از نرم افزار SPSS نسخه ۲۰ استفاده شد. سطح معناداری (۰۵/۰≥p) در نظر گرفته شد.یافته ها: شاخصهای الکترومایوگرافی (هم فعالسازی نسبت عضلات موافق و مخالف، دامنه و فرکانس میانگین توان عضله) در عضلات اندام فوقانی و تحتانی در گروههای تمرینی با شدت زیاد و کم در مقایسه با گروه کنترل بهبود معناداری نشان داد (۰۵/۰p<)؛ اما بین دو گروه تمرینی در هیچ کدام از شاخص های الکترومایوگرافی تفاوت معناداری مشاهده نشد (۰۵/۰p>).نتیجه گیری: به نظر می رسد هردو شدت برنامه ترکیبی ویبریشن - طناب زنی سبب بهبود کارکرد فعالیت الکتریکی عضلانی در اندام های فوقانی و تحتانی مردان سالمند شده است؛ اما میانگین این بهبود در شدت زیاد، بیشتر می باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مهدی پویافر
دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
رویا عسکری
استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.
سید علیرضا حسینی کاخک
دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
محسن دماوندی
دانشیار گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
علی مالکی
استادیار گروه مهندسی پزشکی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :