تاثیر پیش آمادگی ایسکمیک با زمان بندی متغیر بر عملکرد بی هوازی زنان فعال

اهداف: دوره­ های مکرر کاهش خون موضعی بعد از برقراری مجدد خون، به عنوان پیش آمادگی ایسکمیک شناخته می­ شود. پیش آمادگی ایسکمیک به عنوان یک کمک ارگوژنیک و غیر تهاجمی در نظر گرفته شده و اثرات جانبی دیگر کمک­های ارگوژنیک را ندارد. همچنین بیان شده است که پیش آمادگی ایسکمیک، می­تواند تاثیر مثبتی بر عملکرد و اجرا داشته باشد. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر پیش آمادگی ایسکمیک با فواصل زمانی متفاوت بر عملکرد بی­­ هوازی زنان فعال بود.روش مطالعه: تحقیق حاضر به روش نیمه­تجربی و با طرح تحقیق متقاطع انجام شد. بدین منظور ۲۱ زن فعال به صورت نمونه در دسترس انتخاب شدند. آزمودنی­ها به طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. گروه تجربی یک، سه ست پنج دقیقه ­ای انسداد عروق با فواصل استراحتی پنج دقیقه بین هر ست را اجرا کرد و بلافاصله پس از سومین انسداد آزمون­های عملکرد بی هوازی گرفته شد. گروه تجربی دو، دقیقا مشابه با گروه اول، با این تفاوت که بین سومین انسداد تا شروع آزمون­ها ۱۰ دقیقه استراحت در نظر گرفته شد. در گروه کنترل، نیز کش الاستیکی، بدون این که هیچ فشاری به ران وارد شود، فقط دور ران بسته ­شد. برای بررسی اثر تمرین از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­ گیری­ های تکراری استفاده شد و سطح معنی داری ۰۵/۰≤  P در نظر گرفته شد.یافته ­ها: تحقیق حاضر نشان داد توان بی­ هوازی در پرش سارجنت در گروه تجربی دو نسبت به گروه تجربی یک و کنترل افزایش معنادار داشت (۰۵/۰P≤). در رابطه با توان اوج نسبی در آزمون وینگیت و توان­ بی­ هوازی با آزمون ارگوجامپ بین گروه­ها تفاوت معناداری مشاهده نشد.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این پژوهش، اجرای پیش آماده سازی ایسکمی، ۱۰ دقیقه قبل فعالیت، با شدت و مدت اعمال شده در این پژوهش، بر توانایی پرش عمودی اثر بیشتری دارد.واژه های کلیدی: پیش آمادگی ایسکمیک، ریپرفیوژن، عملکرد بی­ هوازی

کلیدواژه ها:

پیش آمادگی ایسکمیک ، ریپرفیوژن ، عملکرد بی­ هوازی