بررسی رابطه بین خودانگیزشی و یادگیری با صدای بلند با اضطراب عملکردی در درس ریاضی: مطالعه ای میدانی در مدارس ابتدایی شهرستان علی آباد کتول (سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴)

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودانگیزشی و راهبرد «یادگیری با صدای بلند» در پیش بینی اضطراب عملکردی ریاضی در دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان علی آباد کتول طی سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ است. این مطالعه با روش توصیفی–همبستگی و طرح پیش بینی کننده انجام خواهد شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم ابتدایی این شهرستان بوده و نمونه گیری به صورت خوشه ای چندمرحله ای انجام می شود (n=۳۰۰). ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودانگیزشی تحصیلی، مقیاس اضطراب عملکردی ریاضی و چک لیست بسامد و کیفیت «یادگیری با صدای بلند» است. داده ها با همبستگی پیرسون، رگرسیون سلسله مراتبی و آزمون اثر تعدیلی تحلیل می شوند. انتظار می رود خودانگیزشی با اضطراب عملکردی رابطه منفی معنادار داشته باشد و استفاده منظم از یادگیری با صدای بلند، با کنترل متغیرهای جمعیت شناختی، کاهش اضطراب را پیش بینی کند. همچنین پیش بینی می شود این راهبرد اثر تعدیلی بر رابطه بین خودانگیزشی و اضطراب داشته باشد. نتایج می تواند به طراحی مداخلات آموزشی برای کاهش اضطراب ریاضی و بهبود عملکرد تحصیلی در مدارس ابتدایی کمک کند.

کلیدواژه ها:

خودانگیزشی ، یادگیری با صدای بلند ، تفکر با صدای بلند ، اضطراب عملکردی ریاضی ، دبستان ، علی آباد کتول