معیارهای موثر در طراحی فضاهای شهری برای کودکان اوتیسم در فضاهای سوم

اوتیسم یک اختلال عصبی-رشدی با ریشههای ژنتیکی است که با وجود آگاهیهای عمومی، همچنان ابعاد ناشناخته ای دارد. این اختلال بر رفتار، خلقوخو و تعاملات اجتماعی افراد تاثیر گذاشته و کودکان مبتلا را با مشکلات جدی در برقراری ارتباط و مشارکت در فضاهای عمومی مواجه م یسازد. نبود امکانات مناسب در محیطهای شهری، که پاسخگوی نیازهای خاص حسی و حرکتی این کودکان باشد، چالشی مهم در حوزه معماری و عدالت اجتماعی است. طراحی فضاهای شهری برای کودکان اوتیسم به عنوان موضوعی حساس و ضروری، در سالهای اخیر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. عدم فراه مآوری دسترسی این کودکان به محیطهای تفریحی و آموزشی، محرومیتی اجتماعی ایجاد کرده که نیازمند راهکارهای فوری است. تحقیق حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای، به بررسی معیارهای طراحی محیطهای شهری برای کودکان اوتیسم میپردازد. در این راستا، ویژگیهای خاص این کودکان شناسایی شده و راهکارهایی برای طراحی فضاهای سوم شهری پیشنهاد میشود. این فضاها باید بازیها و تجهیزات مناسب با نیازهای حسی و حرکتی کودکان اوتیسم را شامل شود تا علاوه بر بهبود شرایط جسمی و روحی آنان، امکان تعاملات اجتماعی را نیز فراهم کند.بررسی نمونههای موفق جهانی و ارائه پیشنهادهایی برای طراحی زمینهای بازی استاندارد، از دیگر اهداف این تحقیق است. چنین اقداماتی گامی اساسی در ایجاد محیطهایی فراگیر و افزایش کیفیت زندگی این کودکان خواهد بود.

کلیدواژه ها:

فضای شهری ، اوتیسم ، فضای سوم ، زمین بازی