بررسی و ارزیابی رشد هوشمند شهری در راستای کاهش آلودگی های زیست محیطی

رشد و توسعه بی برنامه شهرها که ناشی از افزایش رشد جمعیت شهری است، پراکندگی نامعقولی را در ساختار شهرها به وجود آورده، که موجب اثرات مخرب زیست محیطی شده است که در این بین آلودگی هوا به عنوان یکی از مهمترین عوامل اثرگذار بر محیط زیست شهری مشکلاتی را در فضای شهری موجب شده است که نه تنها ساکنین شهرها، بلکه تمام محیط زیست را در معرض عوارض ناشی از خود مورد تهدید قرار داده است. از این رو برنامه ریزان و طراحان شهری جهت کاهش تبعات پیشامده ناشی از رشد بی برنامه شهرها، رو به سوی برنامه ریزی و توسعه پایدار شهری آورده اند. که توسعه پایدار و رشد هوشمند شهری با نگاهی همه جانبه و با ارائه اصول و استراتژی هایی در پی تصحیح اثرات منفی پراکندگی بر شهرها و تعیین بهترین مکان برای توسعه هستند. امروزه به منظور ارتقای سطح کیفیت زندگی شهروندان و پاسخگویی به نیازهای رو به تزاید آنان در زمینه هایی همچون حمل ونقل پاک، فضاهای مطلوب شهری، محیط زیست مناسب باید از رویکردهای نوین همچون شهرهای پایدار، شهرهای هوشمند، شهرهای تاب آور بهره گرفت. افزایش نگرانی های محیط زیستی در نتیجه گسترش پراکنده و لجام گسیخته محدوده های شهری، عامل توجه به راهبردهای جدید برنامه ریزی شهری از جمله راهبرد رشد هوشمند شهری شده است. لذا پژوهش حاضر با معرفی رشد هوشمند شهری و توسعه پایدار شهری و نقش این راهبردها در کالبد و فرم شهری در راستای کاهش آلودگی و تحلیل و واکاوی اصول این راهبردهای طراحی پایدار و چگونگی تحقق این اصول در ساختار موجود در کلان شهرها می پردازد.

کلیدواژه ها:

تابآوری ، رشد هوشمند ، آلودگی هوا ، طراحی شهری