دلایل سکوت و بی اعتنایی شهروندان نسبت به مسائل شهری و آینده آن

در سالهای اخیر، کاهش مشارکت موثر شهروندان در فرآیندهای تصمیم گیری و مدیریت شهری، به یکی از ویژگیهای بارز شهرهای متوسط ایران بدل شده است؛ پدیده ای که با عنوان سکوت شهروند«چونی» و «ویتفاوتی مدنی» شناخته می شود. این پژوهش با بهره گیری از رویکرد کیفی و روش مروری-تحلیلی، به تحلیل این مسئله در شهرهای متوسطی مانند همدان، یزد، سمنان و کرمان پرداخته و تلاش می کند تا با تمرکز بر بافتهای فرهنگی، سیاسی و اقتصادی متفاوت، علل و پیامدهای این سکوت را واکاوی کند. جامعه مورد مطالعه، شهروندان ساکن این شهرها هستند که علیرغم حضور در متن مسائل شهری، نقش فعالی در تصمیم سازی و مشارکتهای عمومی ندارند. یافته های پژوهش نشان می دهد که عواملی همچون بی اعتمادی به نهادهای مدیریتی، تجربه های منفی از مشارکت پیشین، عدم شفافیت نهادی، ضعف احساس اثرگذاری فردی و فشارهای اقتصادی در شکل گیری این پدیده نقش دارند. این عوامل بسته به ویژگیهای نهادی و فرهنگی هر شهر، به شیوه های مختلفی بروز می یابند. تداوم چنین شرایط نه تنها سرمایه اجتماعی را تضعیف می کند، بلکه موجب کاهش مشروعیت و اثربخشی حکمرانی شهری نیز خواهد شد. در پایان، راهکارهایی چون توسعه بسترهای گفتوگو، تقویت برنامه ریزی مشارکتی و ارتقاء فرهنگ مشارکت پذیر شهروندی برای مواجهه با این مسئله پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

سکوت اجتماعی ، مشارکت شهروندی ، شهرهای متوسط ، برنامه ریزی مشارکتی