سیاست های تامین مسکن شهری و اثرات آن بر شکلگ یری بافتهای ناکارآمد

مسکن به عنوان یکی از نیازهای اساسی انسان، جایگاهی کلیدی در تحقق عدالت اجتماعی و توسعه پایدار شهری دارد. یکی از پیامدهای مهم سیاست های ناکارآمد و مدیریت ضعیف در تامین مسکن، شکل گیری بافت های فرسوده و ناکارآمد شهری است. این مقاله به بررسی سیاست های تامین مسکن شهری و اثرات آن بر شکل گیری بافت های ناکارآمد پرداخته و اهمیت توجه به سیاست های تامین مسکن شهری در دستیابی به حکمرانی یکپارچه را تبیین می کند. هدف این پژوهش، تحلیل نقش سیاستگذاری و مدیریت مسکن در ایجاد بافت های ناکارآمد است. این تحقیق از نوع کاربردی و روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از مرور منابع علمی و اسناد کتابخانه ای استخراج شده است. نتایج نشان می دهد نبود برنامه ریزی جامع، ضعف هماهنگی بین نهادها و سیاست ها و نادرست، موجب تشدید بحران مسکن، گسترش سکونتگاه های غیررسمی و کاهش عدالت اجتماعی شده است. تحقیق حاضر با شناسایی این عوامل، بر اهمیت اصلاح سیاست های تامین مسکن برای بهبود کیفیت زندگی شهری و مدیریت بهینه بافت های ناکارآمد تاکید می کند و مدیریت مسکن را به عنوان یکی از مهمترین ارکان حکمرانی یکپارچه شهری معرفی می نماید.

کلیدواژه ها:

سیاستهای تامین مسکن ، بافتهای ناکارآمد شهری ، توسعه پایدار شهری ، عدالت اجتماعی ، حکمرانی یکپارچه شهری