تاثیر طلاق والدین بر بزهکاری کودکان و نوجوانان و راهکارهای پیشگیری

زمینه و هدف: طلاق والدین به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تهدیدکننده ثبات روانی و اجتماعی کودکان و نوجوانان شناخته می شود که می تواند خطر گرایش به رفتارهای بزهکارانه را افزایش دهد. لذا این مقاله به پیامدهای طلاق بر بزهکاری فرزندان و ارائه راهکارهای پیشگیرانه می پردازد.روش: این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی نگارش یافته است.یافته ها و نتایج: یافته های تحقیق نشان می دهد که طلاق از طریق مکانیسم هایی مانند کاهش نظارت والدین، افت تحصیلی، فقر اقتصادی و گسست عاطفی، زمینه ساز بروز رفتارهای پرخطر در نوجوانان می شود. به ویژه، نوجوانانی که در خانواده های تک سرپرست یا با تعارضات پس از طلاق بزرگ می شوند، بیشتر در معرض خطر پیوستن به گروه های ناسالم و ارتکاب جرائم هستند. راهکارهای پیشنهادی این پژوهش در سه سطح فردی، خانوادگی و اجتماعی ارائه شده اند. در سطح فردی، تقویت مهارت های تاب آوری و آموزش مدیریت هیجانات به نوجوانان می تواند از گرایش آنان به بزهکاری جلوگیری کند. در سطح خانوادگی، آموزش والدگری پس از طلاق و حفظ ارتباط سالم والدین با فرزند نقش کلیدی دارد. در سطح اجتماعی، مداخلات مدرسه محور (مانند مشاوره های گروهی)، حمایت های اقتصادی از خانواده های مطلقه و فعالیت های جامعه محور (مانند برنامه های ورزشی-فرهنگی) می توانند به کاهش آسیب های ناشی از طلاق کمک کنند. این مقاله بر ضرورت پیشگیری غیرکیفری و استفاده از راهکارهای حمایتی به جای برخوردهای قهری تاکید دارد. نتایج نشان می دهد که ترکیب مداخلات روان شناختی، آموزشی و اجتماعی می تواند چرخه طلاق-بزهکاری را بشکند و به ایجاد جامعه ای امن تر منجر شود. پژوهش های آینده می توانند با تمرکز بر ارزیابی اثربخشی این برنامه ها در بسترهای فرهنگی مختلف، گام بعدی را در جهت سیاست گذاری های هدفمند بردارند.

کلیدواژه ها:

طلاق ، بزهکاری کودکان ، نوجوانان ، پیشگیری غیرکیفری ، نظارت والدین ، حمایت روانی ، مداخلات مدرسه محور