نقش میانجی حساسیت به طرد بین فردی در رابطه ی میان طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد و اختلال افسردگی با ویژگی های آتیپیک

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اختلال افسردگی با ویژگی های آتیپیک بر اساس نقش طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد و با میانجی گری حساسیت به طرد بین فردی انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان ۱۸ تا ۳۰ ساله با تابعیت ایرانی در نیمه نخست سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۴۰۰ نفر نمونه، به شیوه داوطلبانه انتخاب شد. داده ­های پژوهش به وسیله پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه-فرم کوتاه یانگ (۱۹۹۴)، پرسشنامه حساسیت به طرد داونی و فلدمن (۱۹۹۶) و چک لیست نشانه های افسردگی باقرزنجانی (۱۳۹۵) جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد مدل پیش بینی اختلال افسردگی با ویژگی های آتیپیک بر اساس طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد با میانجی گری حساسیت به طرد بین فردی برازش مناسبی دارد. همچنین تاثیر مستقیم حساسیت به طرد بین فردی و تاثیر غیرمستقیم طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد از طریق حساسیت به طرد بین فردی بر اختلال افسردگی با ویژگی های آتیپیک تایید شد. منطبق با یافته های این پژوهش، طرحواره های ناسازگار اولیه حوزه بریدگی و طرد و حساسیت به طرد بین فردی، احتمالا می توانند از عوامل موثر در بروز اختلال افسردگی با ویژگی های آتیپیک باشد. لذا، توجه به این عوامل می تواند راهنمایی برای متخصصان، جهت برنامه ریزی های اختصاصی برای درمان این اختلال باشد.