بررسی تاثیر دلبستگی ایمن و ناایمن بر میزان اضطراب، افسردگی و کیفیت روابط بین فردی دانش آموزان

دلبستگی یکی از عوامل مهم در شکل گیری شخصیت و سلامت روانی افراد محسوب می شود و تاثیر قابل توجهی بر میزان اضطراب، افسردگی و کیفیت روابط بین فردی دارد. دلبستگی ایمن موجب افزایش اعتمادبه نفس، کاهش اضطراب و بهبود تعاملات اجتماعی می شود، در حالی که دلبستگی ناایمن می تواند منجر به مشکلات روانشناختی مانند اضطراب مزمن، افسردگی و دشواری در برقراری روابط سالم گردد. پژوهش حاضر به بررسی تاثیر دلبستگی ایمن و ناایمن بر میزان اضطراب، افسردگی و کیفیت روابط بین فردی دانش آموزان پرداخته است. این مطالعه با استفاده از روش های پرسش نامه ای و تحلیل داده های روانشناختی انجام شده و نتایج نشان داده اند که دانش آموزانی که دارای سبک دلبستگی ایمن هستند، سطح اضطراب و افسردگی پایین تری دارند و روابط اجتماعی سالم تری برقرار می کنند. در مقابل، دانش آموزانی که دلبستگی ناایمن دارند، بیشتر دچار مشکلات هیجانی و اختلالات ارتباطی می شوند. یافته های پژوهش تاکید دارند که محیط های خانوادگی و آموزشی نقش مهمی در شکل گیری سبک های دلبستگی دارند و حمایت های روانی مناسب می توانند موجب بهبود سلامت روانی و افزایش کیفیت روابط بین فردی دانش آموزان شوند.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ایمن ، دلبستگی ناایمن ، اضطراب ، کیفیت روابط بین فردی