بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی در کودکی و الگوهای ارتباطی در روابط زناشویی با میانجی گری تاب آوری روان شناختی

هدف این مقاله مروری، بررسی رابطه بین سبک های دلبستگی در کودکی و الگوهای ارتباطی در روابط زناشویی با توجه به نقش میانجی گر تاب آوری روان شناختی است. پژوهش های پیشین نشان داده اند که دلبستگی ایمن در کودکی با الگوهای ارتباطی سازنده در بزرگسالی مرتبط است، درحالی که دلبستگی ناایمن (اجتنابی یا دوسوگرا) می تواند به تعارضات زناشویی منجر شود. تاب آوری روان شناختی به عنوان یک عامل محافظتی، ممکن است این رابطه را تعدیل کند. این مقاله با مرور نظام مند مطالعات موجود، به تبیین مکانیسم های تاثیر دلبستگی بر روابط زناشویی و نقش تاب آوری می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که تاب آوری می تواند اثرات منفی دلبستگی ناایمن را کاهش دهد و به بهبود کیفیت روابط زناشویی کمک کند. این پژوهش بر ضرورت توجه به مداخلات روان شناختی برای تقویت تاب آوری در زوج ها تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، الگوهای ارتباطی ، روابط زناشویی ، تاب آوری روان شناختی ، میانجی گری