ارزیابی اثرات شناختی و آنتی اکسیدانی پیوگلیتازون در مدل آلزایمر القاشده با TMT در موشهای صحرایی

بیماری آلزایمر یکی از شایعترین اختلالات نورودژنراتیو است که با بروز استرس اکسیداتیو، التهاب عصبی و اختلال در حافظه همراه است. پیوگلیتازون به عنوان یک آگونیست PPAR-Y و همراه با اثرات ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی گزارش شده است. این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی پیوگلیتازون بر رفتار شناختی و شاخصهای استرس اکسیداتیو در مدل آلزایمر القاشده با تری متیلتین (TMT) طراحی شده است. ۴۰ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی در چهار گروه تقسیم شدند، کنترل، کنترل پیوگلیتازون، TMT، و پیوگلیتازون + TMT. ارزیابی حافظه با آزمون Novel Object Recognition در سوم صورت گرفت. شاخصهای بیوشیمیایی شامل سطح لیپید پراکسیداسیون (MDA)، غلظت نیتریت و فعالیت آنزیم کاتالاز در هیپوکامپ اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که شاخص حافظه به طور معنی داری در گروه TMT کاهش معنی داری نشان داد در حالی که درمان با پیوگلیتازون موجب بهبود آن شد. سطح MDA در گروه TMT افزایش یافت و با درمان کاهش یافت. همچنین سطح نیتریت نیز افزایش یافت و با درمان کاهش یافت. میزان فعالیت کاتالاز در گروه TMT کاهش یافت.

کلیدواژه ها:

پیوگلیتازون ، آلزایمر ، تری متیلتین ، استرس اکسیداتیو ، آنتی اکسیدانی